Kaapverdische eilanden – St. Vincent Island – Mindelo (27-03-2012)

Kaap Verdie – dat uit 10 eilanden bestaat – is van oorsprong een Portugese kolonie die in 1975 in navolging van haar zuster-kolonie Guinee-Bissau onafhankelijk werd. Bijna 93 % van de bevolking woont in de hoofdstad van St. Vincent: Mindelo. De munteenheid van Kaap Verdie is de ‘Kaap Verdische Escudo’. Je kunt echter bijna overal met euro’s of dollars betalen. Ik heb vandaag in Mindelo nog geprobeerd om bij een bank mijn overgebleven Braziliaanse Reals (100) in te wisselen voor euro’s. Helaas…men wilde de Reals niet hebben. Dat wordt dan maar een bezoekje aan het GWK.

Klinkt heel exotisch nietwaar: Kaap Verdische Eilanden. Ik wist niet zo goed wat ik me hier bij voor moest stellen. Een beetje zoals St. Maarten of Jamaica? Nou, vergeet het maar.

St. Vincent is net als de overige eilanden van deze groep voor de kust van Senegal-Afrika duidelijk een vulkanisch eiland, met her en der een stad…een ”nederzetting’ alshetware. Ik vond het nog het meest lijken op Tenerife, en dus …zoals degene die zich mijn eerdere verslagen nog een beetje kunnen herinneren: niet veel aan. Ter verdediging van St. Vincent moet ik er wel bij vertellen dat we niet verder zijn gekomen dan de hoofdstad van St. Vincent, Mindelo. Er werd door Fred Olsen nl. maar een (1) excursie aangeboden (voor 43 pond) en die beviel ons niet want hij had een hoog monument/kerk/kunsttentoonstelling/ cultureel centrum/souvenirshop- en wijnproeverij gehalte.

Wij konden het stadje Mindelo zelf wel ontdekken. We hebben van 10.00 tot 14.00 uur alles gezien wat we wilden, inclusief ‘the Governor’s Palace’, de ‘Torre de Belem’, het Eagle monument, de ‘Mindelo Municipal Vegetable Market’ en het monument van Diego Afonso die in 1460 de Kaap Verdische eilandengroep ontdekte.

Wij hebben ook nog een biertje gedronken met twee van de Henken (Henkwenkbrouw en stoute Henk!!) en een poosje in een restaurant-cafe met WIFI gezeten (Hotel-restaurant Gaudi). Alleen helaas voor mij wilde mijn laptop de server niet accepteren en dus heb ik het na drie kwartier proberen maar gefrustreerd opgegeven. Het gekke was dat Anton wel met zijn I-pad WIFI-verbinding had en ik ook met mijn I-phone. Alleen mijn laptop dacht er anders over. En dat is dubbel balen, want ik wilde een nieuw verslag publiceren en bovendien een flink aantal foto’s uploaden naar Picasa zodat Ilya de foto’s bij de artikelen kan plaatsen. Een paar nachten geleden kon ik niet slapen omdat mijn slaap-waakritme door het Noro-virus nogal in de war was. Ik dacht dat ik dan op dat moment misschien wel weinig van mede-internetters had te duchten en dat ik dus sneller foto’s kon up-loaden. Nou dat kon ik wel vergeten. Het duurde en het duurde maar. Uiteindelijk heb ik het maar opgegeven. Achteraf begreep ik ook wel waarom ik zo’n trage internetverbinding had: we zaten midden op de Atlantische Oceaan, ergens tussen Brazilië en de Kaap Verdische Eilanden in (dehhh).

Het spijt me, maar jullie zullen nog een poosje op de laatste foto’s moeten wachten. In Madeira zal ik weer een poging wagen. Ik ga geen internet-tegoed meer op de Balmoral kopen want ik denk dat ik al met al inmiddels zo’n 100 pond besteed heb aan WIFI-tegoed om mijn foto’s en verslagen met jullie te delen!!!! (graag gedaan overigens).

Toen we bijna wilden vertrekken werden Anton en ik aangesproken door een Nederlands echtpaar dat aan mij vroeg of wij soms de schrijvers/beheerders van het weblog over de Zuid-Amerika cruise waren.  Ik was zeer verbaasd en zei natuurlijk “ja” en vroeg hoe zij dat wisten. Ze vertelden dat zij op Google als zoekterm ‘Santos-Brazilie’ hadden ingetoetst en toen mijn weblog tegenkwamen. Ook hadden ze ons herkent van de foto’s.  Is het niet geweldig?? Zij vonden mijn weblog heel leuk om te lezen en vroegen nog of ik er bezwaar tegen had dat zij mijn weblog lazen, maar uiteraard heb ik daar niets op tegen. Ik vind het juist leuk om feedback te krijgen (als het maar leuk is natuurlijk, haha).