De Tapajos River is genoemd naar een van de groepen van originele bewoners, de Tupaiu Indianen. Verderop de Amazone zijn op een 19^e eeuwse suikerplantage bij Taperinha 10.000 jaar oude overblijfselen gevonden van aardewerk. Deze aardewerkrestanten van de Tapaiu Indianen – die je kunt bewonderen in het Centro Cultural Joao Fora museum in Santarem – zijn twee keer zo oud als de overige gevonden overblijfselen in Zuid-Amerika. Het meest gebruikte vervoersmiddel in Santarem zijn de door de plaatselijke bevolking gebruikte kleine bootjes.

Wat een geluk dat ik vandaag weer uit quarantaine ben. Ik had het werkelijk afschuwelijk gevonden als ik niet met de excursie mee had gekund de Amazone op. Ik had me daar de hele reis al op verheugd en een tour over de Amazone was voor mij echt een van de hoogtepunten. Ik had me er dus heel veel van voorgesteld en ….gelukkig bleek mijn verwachtingen helemaal uit te komen. Onze excursie zou eigenlijk om 9.00 uur vertrekken, maar de plaatselijke autoriteiten wilden allerlei verklaringen m.b.t. het beruchte virus en daarom vertrok onze groep pas om 10.30 uur. De excursie zou circa 3,5 uur duren.

We stapten bij de kade zo van de Balmoral in een van de kleinere boten die ons na 1,5 uur stroomafwaarts varen over de Amazone naar het Maica Lake, dat een natuurlijke overloop van de Amazone is, brachten.

We hadden een beetje ‘pech’ dat er heel veel regen was gevallen het afgelopen natte seizoen daardoor was de waterstand heel hoog en de oevers van de rivier ver weg. Desalniettemin was het fantastisch. We zagen waterbuffels, diverse verschillende mooie vogels, een boom leguaan/of hagedis en als extra bonus werd na anderhalf uur varen op een bepaalde spot de motor van de boot afgezet en werd ons verteld dat we een half uurtje zouden gaan vissen….. op …. piranha’s.

We kregen allemaal een primitief plankje met daarop een vislijn, een stukje lood een haakje met wat vlees eraan. Bij mij en Anton wilde de beruchte roofvissen niet bijten, maar drie andere mensen van onze boot hadden wel geluk. De kapitein van de boot nam steeds de taak op zich om de haak uit de bek van de piranha’s te verwijderen en hij hield het beest zo dat iedereen er mooie foto’s van kon maken.

Ik vond het varen over de Amazone een buitengewoon prachtige ervaring. Dit had ik echt voor geen geld willen missen. Over geld gesproken: deze excursie was nu juist weer erg goedkoop naar mijn idee, slechts 30 pond pp voor 3,5 uur varen. Het was een superdag.

We hebben ook geboft met het weer. Het was een stralende, zonnige dag, hoewel het ’s morgens vroeg nog had geregend. De volgende dag zagen we, terwijl we de hele reis van Santarem weer terug naar zee maakten, de zon niet schijnen.

Het theater is werkelijk een plaatje, met smeetijzer hekwerk rondom het gebouw. Er zijn nog meer musea te bezoeken: bijvoorbeeld over de ontwikkeling van het treinverkeer in Brazilië en de historie van de Braziliaanse auto. Helaas, Anton is bij geen van de musea geweest en ook niet bij het theater (verdikkeme), dus ik heb er – sorry sorry – geen foto’s van. Ik kan proberen om ze van iemand anders te pakken te krijgen. Zo heb ik ook van mijn lieve Engelse vriendin Amanda de meest prachtige foto’s gekregen van haar bezoek aan de Iguazu Waterfalls en aan de hoofdstad van Argentinië Buenos Aires.

Zij is (zoals ik al gemeld heb) in haar eentje in Punta Arenas (Chili) van boord gegaan om naar de Iguazu Falls te gaan, omdat zij een voorgevoel had dat de Balmoral nooit in Argentinië zou worden toegelaten. Omdat zij vanuit Punta Arenas niet rechtstreeks naar Buenos Aires kon vliegen moest ze eerst naar de hoofdstad van Chili, Santiago vliegen. Vandaaruit vloog ze door naar Buenos Aires waar ze een aantal dagen heeft rondgekeken en geslapen in hostels. Ze heeft een demonstratie meegemaakt en omdat er verkiezingen aan zitten te komen een toespraak van de Argentijnse President bijgewoond. En daarna is zij per nachtbus doorgereisd naar de wereldberoemde Iguazu Falls. Zij is later weer teruggekeerd naar Buenos Aires en is vandaaruit doorgevlogen naar Rio de Janeiro waar ze weer het schip op wandelde. En dat allemaal in haar eentje. Wat een vrouw!!!

Zeedag 19-03-2012 : Check-up technische systemen

De kapitein liet via de intercom weten dat om 2 uur ‘s middags alle motoren zouden worden uitgezet om – naar hij zei – een check-up voor alle technische systemen aan boord uit te voeren. De hele toer zou ongeveer een uur duren. Daarvoor werd de hoofdmotor uitgezet en bleven we doelloos ronddobberen op zee. De elektriciteit, lichten, liften, koelkasten, airco, de Wc’s, water enz… alles was afgesloten. Dit moest volgens de kapitein op order van de Braziliaanse autoriteiten. Nadat alle systemen waren gecontroleerd, wat in werkelijkheid bijna 2 uur had geduurd, werd alles weer aangezet. Maar het duurde nog tot middernacht voordat de airco onze hut weer een beetje gekoeld had. Dezelfde avond hoorde ik in onze badkamer een harde ruis die bleek van het afzuigsysteem te komen. Dat was de eerste keer dat ik dat geluid hoorde. Toen ik de volgende dag ging douchen had ik voor het eerst in 10 weken geen beslagen spiegel en drijfnatte badkamer. Met andere woorden: we hebben gewoon 10 weken lang geen werkende afzuiging in onze badkamer gehad.

We gingen er lopend heen en hebben de shuttlebus teruggenomen. Ik vond – afgaande op het kleine stukje wat ik van Recife zag – dat ik Anton gelijk moest geven dat Recife niet zo veel te bieden had. Ik zag behoorlijk verpauperde huizen uit de koloniale tijd. De Nederlanders hebben in deze omgeving ook nog behoorlijk hun best gedaan in de 17^e eeuw. Ik weet dus niet zo veel over Recife te vertellen, behalve dan dat het de hoofdstad is van de staat Pernambuco in het noordoosten van Brazilië. Recife is gesticht door de Portugezen in 1530, eigenlijk eerst in Olinda wat circa 10 km noordwaarts ligt. Honderd jaar later namen de Nederlanders onder leiding van Maurits van Nassau (!) de zaak over, brandden Olinda plat en stichtten wat nu Recife is (De foto’s zijn door Anton ‘s morgens gemaakt). Wat mij overigens wel opviel in Recife was dat er ontzettend veel gebouwd wordt langs de kust, een geheel nieuwe terminal werd er uit de grond gestampt, de Shoppingmall had een heel chique marmeren vloer ingelegd met mozaiktegels. Tot slot mag ik niet vergeten te vermelden dat Recife een 8 km lang prachtig strand met promenade heeft: Boa Viagem.

Enfin, na een wandeling van ongeveer een half uur in een temperatuur van 35 graden en daarna een uur bezweet stilzitten in een shoppingmall waar de airco zo ongeveer op 17 graden staat, dan is dat vragen om moeilijkheden nietwaar?

ZIEK……..

Nadat we terug aan boord kwamen hebben Anton en ik nog ongeveer een uur op het dek de ‘sail-away party’ bijgewoond, hoewel ik geen zin had om mee te feesten. We hebben een tijd staan praten met een ‘nieuw’ Nederlands echtpaar (dat in Rio aan boord is gekomen), dat uit Bilthoven bleek te komen. Daarna gingen we naar onze hut met de bedoeling om ons om te kleden en te gaan eten.

Maar in onze hut werd ik opeens heel ziek: hoge koorts, koude rillingen, alles deed me pijn. Doordat er buiten aan dek een frisse wind had gewaaid had ik niet eens gemerkt dat ik koorts had, maar nu die kou wegviel sloeg de koorts opeens toe.

Ik heb het nog nooit van mijn leven zo koud gehad terwijl ik onder mijn deken lag en ik kreeg een extra deken van Anton + een fleecevest om warm te worden. Dat was dus de 15^e maart ’s avonds. Ik dacht dat het wel vanzelf weer over zou gaan als ik een dagje in bed zou blijven en bleef dus de volgende dag (de 16^e) in bed. Maar ik bleef overal vreselijke pijnscheuten houden, vooral heel veel buik- en onderrugpijn, ik was misselijk en ik kreeg een enorme heftige diaree.

De dag daarna (de 17^e) was de pijn en diaree nog niet weg en toen wist ik wel hoe laat het was: ik had wat vele gasten aan boord al eerder hadden gehad…. Het beruchte virus. Ik belde de dokter en meldde mijn klachten. Binnen een uur stond de dokter naast mijn bed, met een tas met medicijnen en een informatiebrochure over het beruchte Noro-virus.

Dat was het begin van een 5 dagen durende quarantaine in verband met ‘gastro-enteritis’.

Ik mocht vanaf dat moment mijn hut dus niet meer verlaten, mijn key-card werd geblokkeerd, al mijn eten (alsof je veel zin hebt om te eten als je zo ziek bent, maar allee) moest telefonisch worden doorgegeven aan het restaurant en werd door speciaal personeel met beschermde kleding naar mijn hut gebracht en later weer door speciaal ingepakte mensen weer opgehaald en gelijk in een plastic zak verpakt afgevoerd. Ik kreeg opeens gratis flessenwater omdat ik veel moest drinken bij de medicijnen en vanwege het vele vochtverlies (alle maanden daarvoor dronk ik ook flessenwater a 1,50 pond per stuk).

En dan de schoonmaak van onze hut: onze vaste hutstewardess mocht onze hut niet meer in. Nu kwam het speciale ‘anti-virus-reinigingscommando’ in actie: twee jongemannen, Orvil en Adrian, uitgerust met plastic schort, plastic handschoenen en mondkapjes voor haalden in een noodtempo alle vuile handdoeken op, spoten overal een ontsmettingsgoedje op en maakten onze bedden op (met de Franse slag, moet ik zeggen).

Na 5 minuten poetsen verdwenen ze weer. Van Adrian hoorde ik dat hij een paar dagen daarvoor wel 30 hutten op 1 dag had moeten ‘zuiveren’ van het vieze virus. De kapitein is bijna paranoia op het gebied van aanpak van het virus en dat is begrijpelijk want ik heb gelezen dat er een paar maanden geleden een ander cruiseschip met 150 viruszieken aan boord door de Braziliaanse autoriteiten ‘aan de ketting’ was gelegd. Oftewel het hele schip werd ge-quaranteerd (nieuw scrabble-woord?). Wat ik overigens dan weer heel vreemd vind is dat Anton wel onze hut in- en- uit mocht lopen. Hij neemt ook dingen mee uit onze hut, maar dat mag.

De kapitein liet via de intercom weten dat er op dat moment een enorme uitbraak op het schip was van dit virus en dat er speciale hygiënische maatregelen genomen moesten worden. Van Anton hoorde ik wat die maatregelen precies inhielden: nergens mochten de gasten meer zelf hun eten of drinken pakken. Zelfs een kopje thee of koffie pakken was er niet meer bij. Alles moest door het bedienend personeel worden opgeschept en/of overhandigd. Verder werden de Jacuzzi’s gesloten.

Ondertussen bleven mijn ziekteverschijnselen maar voortduren: ik at alleen nog maar geroosterd witbrood met wat honing en dronk thee, maar ik moest nog om de haverklap naar de WC rennen. Ik sliep de halve dag en dan kon ik ’s nachts natuurlijk weer niet goed slapen, kortom……een dieptepunt van onze prachtige reis. En toen dan eindelijk een lichtpuntje kwam..namelijk dat ik de dokter kon melden dat ik op 19 maart om exact 04.00 uur ik de laatste keer diaree had….kreeg ik te horen dat ik vanaf dat moment nog 48 uur in isolatie moest blijven!!!!!! Ik baalde ontzettend want ik had aangenomen dat ik nu wel weer van de kamer af mocht en smeekte de dokter bijna of dat niet wat eerder kon omdat we de Amazonerivier op zouden varen en dat dat een van DE hoogtepunten van de reis was….maar de dokter was onvermurwbaar….. het protocol schreef 48 uur voor en 48 uur zou het blijven.

Dus..omdat ik nog de hele dag in de hut moet blijven lig ik nu in bed dit verslag te schrijven, terwijl ik me goed voel en alle symptomen zijn verdwenen. Het goede nieuws is echter (altijd de optimist die een positieve draai aan de zaak probeert geven, nietwaar?) dat ik morgen wel op excursie kan gaan de Amazone op met een kleine rivierboot om naar het wonder van het samengaan van twee grote rivieren te gaan kijken. Ze noemen het samenkomen van de Amazone met de Tapajos River ‘the Wedding of the Waters’.

Ik zat overigens ook met een nieuw probleem opgezadeld door dat virus: wat de doen met mijn Malariapillen (Malarone) die ik in Nederland speciaal voor de Amazone had gekocht. Van Ilya weet ik dat die voor behoorlijk wat bijwerkingen in de vorm van…..diaree…kunnen geven!!!! Ik heb het natuurlijk aan de dokter gevraagd en die zei dat het virus en mijn diaree geen contra-indicatie waren om Malarone in te nemen en dat ik daar vandaag maar mee moest beginnen. Dus..dat heb ik gedaan. Nu maar afwachten of ik daar bijwerkingen van ga krijgen. Maar…..Malaria is erger. Anton neemt zijn Malarone overigens niet in..!! Hij zegt dat hij de muggen wel weet te ontwijken door zich goed in te pakken en in te smeren met DEET.

Doktersverklaring

Ik vroeg aan de dokter om een doktersverklaring voor mijn reis- en annuleringsverzekering omdat ik 5 dagen in quarantaine heb gelegen en omdat ik dat als niet-genoten vakantiedagen wil declareren. Kreeg ik van de dokter te horen dat Fred Olsen de mensen die ziek en geïsoleerd zijn geweest compenseert met een te verzilveren tegoedbon voor een komende reis. Dat kan volgens mij maar 1 ding betekenen: Fred Olsen wil de virusgevallen niet in de openbaarheid brengen!!!! Maar ik wil helemaal nooit meer met Fred Olsen varen, ik vind de maatschappij waardeloos vergeleken bij de HAL of P&O cruises.

Wij hadden geen excursie geboekt, we dachten dat we de stad zelf wel eens konden gaan verkennen. Salvador is verdeeld in een ‘upper- en een lower section’ die met elkaar verbonden zijn door middel van diverse ‘Elevators’ en ‘Finuculars’. We kwamen bij de uitgang van het schip toevallig Joke en Jan tegen en besloten om samen op te trekken. We liepen in de hitte van 30 graden (het was pas 10 uur ochtends) door een soort ….ik noem het maar sloppenwijk..naar de bekende, al van verre zichtbare Lacerda Elevator (lift, gebouwd in 1872). Daar zagen we toch een enorme rij mensen staan te wachten, we wilden net een beetje morrend aansluiten, toen mijn favoriete fotograaf van het schip, een Portugese jongeman naar ons toekwam en zei dat mensen van boven de 65 (!) niet in de rij hoefden te staan, maar gelijk mochten doorlopen en dat de kosten 15 cent pp waren. Nu zijn Joke en Jan beiden begin 70 (en Jan heeft spierwit haar). De fotograaf bood aan om met ons mee te lopen, en toen hij een oude local zag zei hij dat we verder maar achter hem aan moeten lopen. Dat deden we en we werden door niemand tegengehouden. Wij stonden te giechelen als een stelletje schoolkinderen. We hebben zelfs niet eens iemand gezien aan wie we die 60 cent konden geven. Maar een goed systeem hoor, dat ouderen (!) voor mogen.

We zijn dus met de lift naar boven gegaan en zo’n 300 meter hoger stap je uit in de oude binnenstad van Salvador, waar we een paar uur hebben rondgelopen. Veel herinnert er nog aan de slaventijd, zo is bijvoorbeeld de slavenmarkt is er nog. Op een gegeven moment liepen we in een soort burcht en daar zei Jan voor de gein tegen mij of ik mijn naam niet in het gastenboek van bezoekers wilde schrijven. Hij had het ook gedaan, zei hij. Ik dacht waar niet en schreef mijn naam in het boek. Toen begon Jan te lachen en hij vroeg of ik echt De Vogel heette. Toen ik ja zei, vertelde hij dat zijn vrouw Joke ook De Vogel heette. Hilariteit! Hij riep Joke erbij en we bleken nog meer gemeen te hebben: onze doopnamen, zij heet voluit Johanna Hendrika en ik….Anna Hendrika… is het niet een giller? Ik vertelde dat mijn opa Zacharias heette en toen zei Joke dat haar opa Zeger heette (Tante Willy: zegt die naam u iets?? Had opa De Vogel eigenlijk wel broers??. Kan het zijn dat Joke en ik achternichten zijn??

Op het centrale plein van Salvador, Mercado Modelo, zagen we dansers de Angolan capoeira uitvoeren, een gracieuze dans die een kruising is tussen ballet en handgevecht.   En op de Praca Municipal (centraal stadsplein) bezochten we het Palacio do Rio Branco, het paleis van de gouverneur dat in de 19^e eeuw weer is opgebouwd nadat het door brand was verwoest gedurende de Nederlandse oorlog(!). De wanden van het paleis in de centrale hal waren helemaal betegeld met Delfts blauwe tegeltjes, een prachtig gezicht. We hebben een hele leuke dag gehad in Salvador, een lekker temperatuurtje (pff als je van meer dan 30 graden houdt) en heel veel gezelligheid op straat met eten, muziek en dansende Afrikaanse vrouwen gekleed zoals ze er een paar honderd jaar geleden bij liepen.

Op een gegeven moment spraken wij met Jan en Joke af dat we beter ieder ons weegs konden gaan omdat de een nu eenmaal langer bij iets wil blijven stilstaan dan de ander. Later kwamen we Amanda nog tegen die mij een ‘verse kokosnoot’ aanraadde. Bij een kraampje sloeg een vrouw een gat in de kokosnoot, ik kreeg een rietjes erdoor en….drinken maar. Ja, je moet alles geprobeerd hebben toch? Ik vond het lekker, hoewel iets te weinig zoet naar mijn smaak. Op de terugweg probeerden Anton en ik bij de Lacerda Elevator weer dezelfde truc uit te halen, maar we geneerden ons eigenlijk zo dat het een beetje de mist inging wat niet zo erg was omdat het niet meer zo druk was. Maar ik moet zeggen de Brazilianen keken wel naar ons maar zeiden niets dat we er een paar passeerden. Ik durfde op een gegeven moment niet meer en sloot me maar een van de rijen aan. Later hebben Anton en ik beneden nog een paar souvenirs gekocht op de Mercado Modelo (markt). Nee, ik zeg niet wat, dat blijft een verrassing. We hebben een fijne dag gehad in Salvador.

We hebben een paar minuten over een vlooienmarkt gelopen en we hebben de meest heerlijke capucino allertijden geproefd in Confeitaria Manon. Toen ik bij de counter een van de lekkere taartjes stond uit te zoeken werd ik aangesproken door een alleraardigste Braziliaan die voor mij vertaalde wat de verkoopster zei. Even later kwam hij een praatje maken met Anton en mij over zijn bezoekjs aan Europa. Hij vertelde vol trots dat hij naar Parijs was geweest. Om dit te bewijzen liet hij een foto op zijn I-phone zien van de Eifeltoren en hij vertelde ook dat hij naar EuroDisney was geweest. Toen zei hij spontaan dat hij ons wilde tracteren op de beroemdste lekkernij van Rio (of misschen wel van heel Brazilie, dat weet ik niet meer zeker). Hij kocht voor ons een Madrilenho, een ontzettend heerlijk suikerbrood gevuld met vanilleroom. Dat was zo ontzettend aardig. Hij bestelde het gewoon en had ook al betaald. Hij stelde ons ook nog aan zijn dochter voor.

We hebben ook nog een prachtig gedecoreerd koffiehuis gezien ergens midden in de stad, werkelijk zo mooi en popuair dat er een rij stond om binnengelaten te worden zo druk was het er. Wij zijn dus maar verder gelopen. Er waren ontzettend veel winkeltjes, maar zoals ik al aangaf, de wetenschap dat de schoenen alleen maar tot maat 39 gaan terwijl ik 41 heb loop je gefrustreerd al die schoenenwinkels snel voorbij. Wel heb ik op een marktkraampje een ontzettend mooie kleurige pareo gekocht met Copacabana erop (maid in Indonesia, haha, hetgeen mij doet vermoeden dat het nog echte Batik is ook).

Toen we genoeg hadden van al het geslenter door de stad liepen we terug naar het schip, waar we vlakbij in een brak steegje een Engels echtpaar aan een tafeltje zagen zitten, wij hadden inmiddels zo’n dorst dat we ze vroegen of ze er bezwaar tegen hadden als wij erbij zouden komen zitten. Nou dat hadden ze niet en binnen een minuut zaten Anton en ik van zo’n inmiddels bekende fles (0,75 ltr) pils te genieten. Een paar minuten later kwam er nog een Engels stel bij en toen kwamen Henk en Max voorbij, die ook aanschoven, daarna kwamen Wim en Wil erbij. En daarna Henk krul en Inge, later kwam Amanda ook nog voorbij. Allemaal opweg naar het schip. Na anderhalf flesje bier werd ik het een beetje zat en de Henken en Wim dronken mij een beetje teveel Caipirinhas, dat gevaarlijke Braziliaanse drankje dat bestaat uit liqueur, citroen en suiker. Een van de Engelse vrouwen werd een beetje te vrijpostig en daarom ging ik maar weer wat slenteren langs de kraampjes. Toen kwam ik Brbara en Hans nog tegen en Trudy en haar man.

De gids vertelde dat er de laatte 10 jaar 100 miljoen Brazilianen bij waren gekomen. En ook ei hij dat Brazilie momenteel een enorm rijk land was, maar dat het onderwijs ver achterbleef bij de overige Zuid-Amerikaanse landen.

Weetjes over Rio de Janeiro:

• Inwoners van Rio noemen zichzelf ‘Cariocas’.
• De twee belangrijkste happenings in Rio zijn natuurlijk het jaarlijkse carnaval en nieuwjaarsfeest.
• HET traditionele Braziliaanse gerecht is gemaakt van zwarte bonen en heet Churrascaria (Cruzeiro Da Sul).
• Als je ‘dank je wel’ wilt zeggen in het Braziliaans dan zegt een vrouw ‘Obrigada’ en een man ‘Obrigrado’.
• In Rio kun je werkelijk de aller-lekkerste koffie drinken die ik ooit geproefd heb, Brazilie is een land met een echte koffiecultuur, met prachtige oude koffiehuizen.
• Rio betekent rivier en Janeiro betekent Januari, maar het grappige is dat er helemaal geen rivier bestaat die Januari heet.

Omdat we twee dagen zouden blijven hadden we natuurlijk ook een avond en nacht de gelegenheid om het uitgaansleven van Rio in te duiken. Met het straatfeest van New Orleans nog in gedachten (wat geweldig was) wilden we dus ‘s avonds downtown Rio op zoek naar een Sambacafe. We hadden ’s middags al informatie ingewonnen over waar we het beste terecht konden. Dé uitgaanswijk in Rio heet Lapa waar ’s avonds na tien uur de straten worden afgezet om de feestende menigte vrij spel te geven. Ik had nagekeken waar Fred Olsen zijn gasten naar toe bracht voor een nachtelijke Sambashow en dat bleek ‘Plataforma’ in Lapa te zijn. Toen ik dat ‘s morgens aan onze tourgids navroeg zei hij dat dat een vreselijke dure club was waar je een twee-uur durend optreden te zien krijgt en waar je zelf alleen maar naar mag kijken in plaats van meedoen. Hij raadde een plaats met de naam Rio Scenarium aan. We hadden het ‘s middags nagevraagd en het adres gekregen: Lavradio Street 36 in de wijk Lapa.

Het liep echter niet helemaal zoals gepland. Henk wenkbrouw had namelijk de naam van een andere Sambaclub doorgekregen: 40 Degrees lapa40graus.com.br Dat moest een vreselijk goede club zijn. We besloten met een groepje van 12 daar dan maar naartoe te gaan. We namen vanaf de haven twee taxi’s en werden voor de deur van 40 Degrees afgezet. Eerst moesten we 20 Real pp entree betalen, maar daar wist Henk 5 Real pp van te maken. Maar toen we binnen waren, bleek dat er alleen maar pubers van zo rond de twintig jaar kwamen. Er was een band, maar die speelde absoluut geen samba en van zingen was geen sprake alleen maar gillen en bonken. We hebben er achteraf wel om gelachen dat wij daar als een stelletje bejaarden op die jongelui zouden zijn overgekomen, maar zij gedroegen zich ten opzichte van ons eigenlijk best netjes. We hebben er een pilsje gedronken en zijn toen weggegaan. Later hoorde ik van een Engelse vrouw dat zij wel naar een echt leuke Sambaclub was geweest en een geweldige avond had gehad. Na 12 uur werd gevochten met messen gegooid en politie moest optreden.

Tegenover ons schip lag een grote Terminal waarin diverse winkeltjes gevestigd waren. Er was ondermeer ook een filiaal van H. Stern een groot warenhuis van edelstenen. Zij boden een free-shuttleservice. Als je van de terminal naar hun hoofdvestiging aan het Lagoa Rodrigo de Freitas in het centrum van Rio wilde kon je je gratis daarheen laten brengen. Ik hoorde van Wim en Wil dat zij dat hadden gedaan en gelijk een rondleiding door het bedrijf kregen. Daarna waren ze met een taxi naar de Ipanema-en Copacabana Beach gegaan. Anton had (helaas) geen zin om naar zo’n groot edelstenenfabriek te gaan. En alleen vond ik er niet veel aan. Bovendien wilde ik fit zijn voor ons samba-avondje in Rio. Een ander edelstenenbedrijf wat goed vertegenwoordigd is in Brazilie is Amsterdam Sauer amsterdamsauer.com. Overal kom je vestigingen van dit bedrijf tegen.

Voor deze dag hadden we een geweldige excursie geboekt: we zouden in een uur met een ‘Schoener’ (is een zeilboot met ook een motor) naar de noordkant van het eiland varen en daar naar konden we vervolgens twee uur op een bijna verlaten (!) strand ‘Jabaquara Beach’ blijven. Er was zoveel belangstelling voor deze excursie dat we met twee Schoeners met elk 80 passagiers naar dit mooie strand toegingen.

We werden vanaf de Schoener met een opblaasbare motorboot naar de wal gebracht. Eerlijk gezegd was dat hilarisch om al die bejaarden (De Balmoral wordt onder de Nederlanders soms gekscherend met ‘bejaardenboot’ of ‘roetboot’ aangeduid) uit die Schoener te zien stappen die dan vervolgens met dat kleine motorbootje naar de wal werden gebracht. Heen ging alles nog wel goed, maar teruggaand zorgden de golven voor menig ‘ongelukje’. Om de haverklap vielen mensen bij het instappen van de motorboot met kleren en tassen in het water. Het was wel zielig voor ze, maar we moesten er ook wel om lachen. Anton en ik zijn ook nog een beetje op onderzoek geweest naar een mooie lagune, maar erg ver kwamen we niet. Het was ontzettend warm en we moesten meerdere keren de zee in om af te koelen.

We hebben in ieder geval genoten. En toen we terug kwamen werden we aan wal afgezet zodat we nog een paar uur konden rondkijken en winkelen of op een terrasje wat drinken. Wat mij opviel was dat het op Ilhabela ontzettend duur is. Souvenirs, kleding en schoenen zijn genoeg te koop, maar alles was schandalig duur. Niets gekocht dus, alleen wat gedronken op een terrasje. Je bestelde daar een fles bier (0,75 ltr) en die werd in een metalen emmer met ijs voor je op je tafeltje gezet. Op het terrasje bij de haven zaten al meerdere bekenden dus ploften wij erbij. Ik heb nog een rondje gelopen om wat winkeltjes te bekijken, maar zoals ik al eerder vermeldde: alles was veel te duur en het was ontzettend heet. zie: webtur.com ; ilhabela.sp.gov.br en Marmare Tours.

De gasten die excursies hadden geboekt zouden om 13.00  en 13.30 vertrekken. Maar om 14.30 werd het schip nog steeds niet vrijgegeven zodat de gasten nog steeds niet aan land konden. Wij hadden voor vandaag geen excursie geboekt want er waren er maar twee (o.a. naar een Zeeaquarium en naar een koffiemuseum (museudocafe.com.br ) en die vonden wij niet zo interessant. Wij wilden op eigen houtje Santos verkennen. Maar het werd nu wel steeds later en daardoor hadden we minder tijd. We hadden van te voren tickets voor de shuttlebus gekocht (5 pond pp) want de afstand tot het centrum van Santos was te ver weg om te kunnen lopen.

Al met al werd het bijna half vier voordat we van het schip afmochten. Alle excursies waren inmiddels al afgelast, want de hoofdattracties waren volgens de gids toch al bijna gesloten. De 5 pond voor de shuttlebus werd teruggestort, maar de bus bracht alle gasten wel naar een grote shoppingmall ergens in de stad. We konden ook nog naar het strand dat vlakbij was. Maar het liep anders: omdat dit de eerste aanlegplaats was in Brazilië had iedereen Braziliaans geld nodig. De munteenheid in Brazilië is Real (spreek uit als heal, want de R wordt als een H uitgesproken). Wat gebeurde er dus? Alle gasten van ons schip liepen als eerste naar de geldautomaten. Maar op die ATM’s werkten onze bankpasjes niet. Toen liep iedereen maar naar een wisselkantoortje even verderop. Binnen een paar minuten stond daar een rij van minstens 20 meter. Anton was zo ‘slim’ om aan een van de andere Nederlanders die al vooraan stond te vragen of hij voor hem ook 50 euro wilde omwisselen in Real’s. Dat wilde hij wel doen dus wij waren nog redelijk snel klaar. In Brazilië kun je absoluut niet met dollars betalen. Ze accepteren alleen Real’s. Toen had ik nog geen Braziliaans geld en dus zochten we naar nog een ATM. We hoorden dat er op de bovenste verdieping ook ATM’s stonden en dat bleek ook het geval. Van de 10 ATM’s die daar stonden deden er twee het, dus daar stonden ook al weer rijen mensen voor. Enfin, na een kwartiertje had ik ook eindelijk wat Real’s en konden we op zoek naar een internetcafé. Ik had inmiddels al ontdekt dat ik een paar nieuwe schoenen wel kon vergeten. Ook al waren de meeste schoenen wel betaalbaar en ergggg mooi, wat ik niet wist is dat de schoenen in de Braziliaanse schoenwinkels maar tot maat 39 gaan!!!!!. Belachelijk gewoon.

Anton en ik hebben een paar heerlijke kopjes echte Braziliaanse koffie gedronken en ik heb nog een tijdje met Ilya gechat en wat foto’s naar Picasa gestuurd en toen was het alweer tijd om naar de shuttlebus terug te gaan.

Dus Santos heeft bij mij geen grote indruk achtergelaten. Ik hoorde later van Joke en Jan dat zij nog met een taxi naar de top van de berg Monte Serrat zijn gereden. Zij hebben tenminste nog wat gezien van Santos.

Santos heeft 4 km strand dat veelvuldig wordt bezocht door de rijken van Sao Paulo. Je kunt er paraglyden, zeilen, jet ski’s huren, windsurfen enz.

In Santos ligt een van de meest bizarre bezienswaardigheden ter wereld: de Avenida Nilo Pecanha (Memorial Necropole Ecumenica), een in 1983 gebouwd 10 verdiepingen tellende begraafplaats waar mensen rechtopstaand worden begraven en de lucht van de zich ontbindende lichamen (!) via een serie van afvoerpijpen wordt afgevoerd naar het dak van het gebouw (!). Dit fenomeen heeft zelfs een plaats in het Guinness Book of Records. Brrr!!