Madeira – Funchal (30-03-2012)
Onze laatste haven: Funchal op het eiland Madeira.
Madeira wordt wel het ‘bloemeneiland’ genoemd. En dat is niet voor niets. Overal op het eiland zie je een weelderige natuur met bergen en groene heuvels. Een fantastisch klimaat maakt dat Madeira ook bekend is geworden om zijn Madeira-wijn.
Funchal, de hoofdstad van Madeira, is een behoorlijke grote stad waar de huizen in een soort amfitheaterachtige stijl tegen de vaak vrij steile hellingen zijn aangebouwd, waardoor je vanaf zee een fantastisch zicht hebt over de stad. Funchal heeft een gezellige boulevard en er zijn ontelbaar veel terrasjes, restaurantjes en winkeltjes. De beste winkelstraten zijn de Rua do Aljube en de Rua Fernado Ornelas.
In Funchal is het een gezellige drukte, een van de must-see’s is de bloemen en fruitmarkt. Een standbeeld van Christopher Columbus kijkt uit over de haven met z’n vele jachten en catamarans. Verdere activiteiten die in Funchal kunnen worden beoefend zijn, diepzeeduiken, golven, de botanische tuinen met de werkelijk prachtige flora en fauna.
Een van de leukste dingen om te doen in Funchal is de Teleferico do Funchal (kabelbaan) nemen naar de top van de Monte (€ 15 voor een retourtje). Wij hadden een heel speciale VIPcabine, zoiets had ik nog nooit gezien, met 4 luxe fauteuils en een stereo-installatie. http://www.madeiracablecar.com
Boven op de berg is er niet alleen het prachtige uitzicht over Funchal en Madeira, maar ook kun je in de nauwe straatjes aan een waar spektakel deelnemen. Je kunt je namelijk met een soort houten slee een deel van de weg naar beneden laten afglijden (€ 25 als je in je eentje gaat en met z’n 2-en of 3-en kost het € 15 pp). Ze noemen dit de ‘ Tobogan’. Twee knappe plaatselijke ‘hunks’ moeten de slee in evenwicht houden in de vele haarspeldbochten. Halverwege de berg moet je echter weer uit de slee stappen en dan een taxi naar beneden nemen (!).
Een van de prachtig aangelegde tropische botanische tuinen is de Monte Palace Tropical Garden of je kunt nog een tweede kabelbaan nemen naar een andere Botanische tuin: de Bom Sucesso met een prachtig panoramisch uitzicht over de Joao Gomes vallei en rivier.
De top van de Monte wordt gemarkeerd door een prachtig kerkje: de Nossa Senhora do Monte met in een nis (aan de linkerkant) de tombe van de in 1922 op Madeira overleden laatste keizer van Oostenrijk Karel van Habsburg (de opvolger van Keizer Franz Josef).
Een stuk verderop – meer bergopwaarts – staat de 17e eeuwse St. Catherine’s Chapel.
Het was een prachtige dag, en onze laatste haven – Funchal op Madeira – is een prachtige stad op een even prachtig eiland. Echt een plaats waar je graag terug wilt komen en meer tijd wilt doorbrengen. Het enige minpunt was dat ik Anton al bijna gelijk nadat we boven waren aangekomen kwijt was en de rest van de dag niet meer heb terug gezien. Daardoor heb ik in mijn eentje allerlei dingen gezien die hij niet heeft gezien en omgekeerd heeft hij dingen gezien die ik gemist heb. We zijn in ieder geval allebei door de kunstwijk gelopen waar kunstenaars zich helemaal hebben uitgeleefd door muren en deuren van huizen te beschilderen. Ik heb slechts van een paar kunstig bewerkte of beschilderde deuren een foto gemaakt, maar het waren er veel meer.
Helaas was ons bezoek veel te kort om echt lang van te kunnen genieten, ik moest nog een cafe vinden met WIFI om foto’s te uploaden (want dat was op de Kaap Verdische eilanden immers niet gelukt) en ook nog een zwembroekje kopen, want mijn gebruikte zwembroek was gaan lubberen en was op mijn achterste doorzichtig geworden. Dat was al veel eerder gebeurd, waarschijnlijk door het zoute water of door transpiratie (?) en ik had ook al steeds in Brazilië en op de Kaap Verdische Eilanden gezocht maar daar verkochten ze alleen maar kleine maatjes (!).
Wel…. Dit was mijn laatste verslag van onze ‘New World Cruise’, een avontuur dat begon op 4 januari 2012 en nu drie maanden verder helaas bijna is afgelopen. Op het moment van schrijven varen we in de buurt van Lissabon/Portugal en nog een paar dagen varen dan zijn we weer in Southampton waar onze halve wereldreis begon. Ik zal nog een beschouwend eindverslag schrijven als ik weer hoog en breed thuis ben en weer gewend ben aan alle beslommeringen (en alle was heb weggewerkt) die gewoonlijk bij een huishouding horen.
Ik kan nu alvast zeggen dat ik het alles bij elkaar geweldig heb gevonden. Ik heb genoten van alle nieuwe ervaringen, van alle landen en havenplaatsen waar we hebben aangelegd. Ik heb ook genoten ….en geleerd van alle mensen die ik heb ontmoet. Zelfs van de in het begin soms negatieve reacties van sommige Engelsen heb ik weer geleerd.
Ik heb mijn verslagen gedeeltelijk geschreven om jullie, mijn familie, vrienden en kennissen mee te laten genieten en ik hoop dat dat is gelukt. Ik moet wel eerlijk bekennen dat ik deze weblog ook deels heb geschreven om mijn ervaringen zelf later weer te kunnen herbeleven.
Voorlopig laat ik het hierbij en zeg: tot ziens allemaal!!!!!!
Kaap Verdische Eilanden – St. Vincent Island – Mindelo (27-03-2012)
Kaap Verdie – dat uit 10 eilanden bestaat – is van oorsprong een Portugese kolonie die in 1975 in navolging van haar zuster-kolonie Guinee-Bissau onafhankelijk werd. Bijna 93 % van de bevolking woont in de hoofdstad van St. Vincent: Mindelo. De munteenheid van Kaap Verdie is de ‘Kaap Verdische Escudo’. Je kunt echter bijna overal met euro’s of dollars betalen. Ik heb vandaag in Mindelo nog geprobeerd om bij een bank mijn overgebleven Braziliaanse Reals (100) in te wisselen voor euro’s. Helaas…men wilde de Reals niet hebben. Dat wordt dan maar een bezoekje aan het GWK.
Klinkt heel exotisch nietwaar: Kaap Verdische Eilanden. Ik wist niet zo goed wat ik me hier bij voor moest stellen. Een beetje zoals St. Maarten of Jamaica? Nou, vergeet het maar.
St. Vincent is net als de overige eilanden van deze groep voor de kust van Senegal-Afrika duidelijk een vulkanisch eiland, met her en der een stad…een ”nederzetting’ alshetware. Ik vond het nog het meest lijken op Tenerife, en dus …zoals degene die zich mijn eerdere verslagen nog een beetje kunnen herinneren: niet veel aan. Ter verdediging van St. Vincent moet ik er wel bij vertellen dat we niet verder zijn gekomen dan de hoofdstad van St. Vincent, Mindelo. Er werd door Fred Olsen nl. maar een (1) excursie aangeboden (voor 43 pond) en die beviel ons niet want hij had een hoog monument/kerk/kunsttentoonstelling/ cultureel centrum/souvenirshop- en wijnproeverij gehalte.
Wij konden het stadje Mindelo zelf wel ontdekken. We hebben van 10.00 tot 14.00 uur alles gezien wat we wilden, inclusief ‘the Governor’s Palace’, de ‘Torre de Belem’, het Eagle monument, de ‘Mindelo Municipal Vegetable Market’ en het monument van Diego Afonso die in 1460 de Kaap Verdische eilandengroep ontdekte.
Wij hebben ook nog een biertje gedronken met twee van de Henken (Henkwenkbrouw en stoute Henk!!) en een poosje in een restaurant-cafe met WIFI gezeten (Hotel-restaurant Gaudi). Alleen helaas voor mij wilde mijn laptop de server niet accepteren en dus heb ik het na drie kwartier proberen maar gefrustreerd opgegeven. Het gekke was dat Anton wel met zijn I-pad WIFI-verbinding had en ik ook met mijn I-phone. Alleen mijn laptop dacht er anders over. En dat is dubbel balen, want ik wilde een nieuw verslag publiceren en bovendien een flink aantal foto’s uploaden naar Picasa zodat Ilya de foto’s bij de artikelen kan plaatsen. Een paar nachten geleden kon ik niet slapen omdat mijn slaap-waakritme door het Noro-virus nogal in de war was. Ik dacht dat ik dan op dat moment misschien wel weinig van mede-internetters had te duchten en dat ik dus sneller foto’s kon up-loaden. Nou dat kon ik wel vergeten. Het duurde en het duurde maar. Uiteindelijk heb ik het maar opgegeven. Achteraf begreep ik ook wel waarom ik zo’n trage internetverbinding had: we zaten midden op de Atlantische Oceaan, ergens tussen Brazilië en de Kaap Verdische Eilanden in (dehhh).
Het spijt me, maar jullie zullen nog een poosje op de laatste foto’s moeten wachten. In Madeira zal ik weer een poging wagen. Ik ga geen internet-tegoed meer op de Balmoral kopen want ik denk dat ik al met al inmiddels zo’n 100 pond besteed heb aan WIFI-tegoed om mijn foto’s en verslagen met jullie te delen!!!! (graag gedaan overigens).
Toen we bijna wilden vertrekken werden Anton en ik aangesproken door een Nederlands echtpaar dat aan mij vroeg of wij soms de schrijvers/beheerders van het weblog over de Zuid-Amerika cruise waren. Ik was zeer verbaasd en zei natuurlijk “ja” en vroeg hoe zij dat wisten. Ze vertelden dat zij op Google als zoekterm ‘Santos-Brazilie’ hadden ingetoetst en toen mijn weblog tegenkwamen. Ook hadden ze ons herkent van de foto’s. Is het niet geweldig?? Zij vonden mijn weblog heel leuk om te lezen en vroegen nog of ik er bezwaar tegen had dat zij mijn weblog lazen, maar uiteraard heb ik daar niets op tegen. Ik vind het juist leuk om feedback te krijgen (als het maar leuk is natuurlijk, haha).
Zeedagen (5) op weg naar Kaap Verdische Eilanden (22 t/m 26 maart 2012)
Gelukkig dat ik weer hersteld ben en de hut uit mag. Nu kunnen we weer als vanouds dineren in het Balindaloch restaurant, waar we uitstekend worden bediend door onze twee vaste obers: Ekchai uit Thailand en Walter uit de Filippijnen.
Er is de afgelopen dagen niet veel bijzonders gebeurd. We gaan heel relaxed zo ons gangetje, een praatje hier en een praatje daar. Lekker in de zon op het dek zitten, wat zwemmen, wat lezen. Overdag en s‘ avonds is er nu wat meer entertainment, vooral ook op dek. Dansparty’s en bepaalde spellen en dergelijke. De optredens in het theater zijn nog steeds waardeloos, de ene keer een soort Pavarotti of Demis Roussos (een Engelse reus die een heel zware stem heeft) een ander keer een jazz-zangeres die de Edith Piaf-nummers nog eens dunnetjes overdoet. Of twee violistes, die wij volgens mij ook eens op de Rijndam zagen, maar toen stukken beter waren (of de geluidsinstallaties of de soundtechnici op de Balmoral deugen gewoon niet).
Tijdens een van onze gesprekjes met andere Nederlanders uit De Bilt, die in Rio de Janeiro aan boord zijn gekomen, hoorde ik het volgende verhaal:
De eerste avond dat zij gingen dineren in het Avon restaurant, gingen zij aan de door de maître D aangewezen tafel zitten, waar bleek dat zij een Nederlandse vrouw als tafelgenote hadden. De vrouw uit De Bilt stelde zich voor en zei “hallo, ik ben dieendie”. De Nederlandse tafelgenote reageerde met: “oh, jeh.. weer Nederlanders …dat zal mijn man niet leuk vinden, hij is een Engelsman en hij heeft een hekel aan Nederlanders”. Toen de echtgenoot van de vrouw een minuut later bij hun tafel kwam zei de Nederlandse vrouw tegen haar Engelse man “oh, darling… they are Dutch”. Toen reageerde de man met : “oh, no ..not again”. Dit is nu typisch een voorbeeld van de houding van sommige Engelsen aan boord van dit schip. Jammer dat die personen het plezier van anderen kunnen verpesten. Nu hebben de mensen uit De Bilt om een andere tafel gevraagd. Maar het is toch te gek voor woorden, dat mensen zo met elkaar omgaan!!
Santarem is de 4e grootste plaats aan de Braziliaanse Amazone, op de kruising met de Tapajosrivier op zo’n 1.000 km afstand van de Atlantische Oceaan. Deze omgeving staat bekend als de ‘lower Amazon’. Een van de spectaculairste natuurverschijnselen doet zich hier voor: het samengaan van het gele water van de Amazone en het zwarte water van de Tapajos River. Het merkwaardige is dat het gele- en het zwarte water zich niet met elkaar mengt, maar gescheiden van elkaar loopt, … elkaar als het ware passeert.
De Tapajos River is genoemd naar een van de groepen van originele bewoners, de Tupaiu Indianen. Verderop de Amazone zijn op een 19e eeuwse suikerplantage bij Taperinha 10.000 jaar oude overblijfselen gevonden van aardewerk. Deze aardewerkrestanten van de Tapaiu Indianen – die je kunt bewonderen in het Centro Cultural Joao Fora museum in Santarem – zijn twee keer zo oud als de overige gevonden overblijfselen in Zuid-Amerika. Het meest gebruikte vervoersmiddel in Santarem zijn de door de plaatselijke bevolking gebruikte kleine bootjes.
Wat een geluk dat ik vandaag weer uit quarantaine ben. Ik had het werkelijk afschuwelijk gevonden als ik niet met de excursie mee had gekund de Amazone op. Ik had me daar de hele reis al op verheugd en een tour over de Amazone was voor mij echt een van de hoogtepunten. Ik had me er dus heel veel van voorgesteld en ….gelukkig bleek mijn verwachtingen helemaal uit te komen. Onze excursie zou eigenlijk om 9.00 uur vertrekken, maar de plaatselijke autoriteiten wilden allerlei verklaringen m.b.t. het beruchte virus en daarom vertrok onze groep pas om 10.30 uur. De excursie zou circa 3,5 uur duren.
We stapten bij de kade zo van de Balmoral in een van de kleinere boten die ons na 1,5 uur stroomafwaarts varen over de Amazone naar het Maica Lake, dat een natuurlijke overloop van de Amazone is, brachten.
We hadden een beetje ‘pech’ dat er heel veel regen was gevallen het afgelopen natte seizoen daardoor was de waterstand heel hoog en de oevers van de rivier ver weg. Desalniettemin was het fantastisch. We zagen waterbuffels, diverse verschillende mooie vogels, een boom leguaan/of hagedis en als extra bonus werd na anderhalf uur varen op een bepaalde spot de motor van de boot afgezet en werd ons verteld dat we een half uurtje zouden gaan vissen….. op …. piranha’s.
We kregen allemaal een primitief plankje met daarop een vislijn, een stukje lood een haakje met wat vlees eraan. Bij mij en Anton wilde de beruchte roofvissen niet bijten, maar drie andere mensen van onze boot hadden wel geluk. De kapitein van de boot nam steeds de taak op zich om de haak uit de bek van de piranha’s te verwijderen en hij hield het beest zo dat iedereen er mooie foto’s van kon maken.
Ik vond het varen over de Amazone een buitengewoon prachtige ervaring. Dit had ik echt voor geen geld willen missen. Over geld gesproken: deze excursie was nu juist weer erg goedkoop naar mijn idee, slechts 30 pond pp voor 3,5 uur varen. Het was een superdag.
We hebben ook geboft met het weer. Het was een stralende, zonnige dag, hoewel het ’s morgens vroeg nog had geregend. De volgende dag zagen we, terwijl we de hele reis van Santarem weer terug naar zee maakten, de zon niet schijnen.
Gezien het voorgaande verslag lijkt me duidelijk dat ik zelf niet in Fortaleza ben geweest. Maar Anton is wel zo lief geweest om een aantal folders te halen en foto’s te maken om mij een indruk te geven van de stad. Verder heb ik de volgende informatie van de touroperator van de Balmoral gekregen: Fortaleza is de hoofdstad van de regio Ceara, en een populaire vakantieplaats van de Brazilianen. De eerste Portugezen zetten in 1603 voet aan wal in Fortaleza (dat fort betekent) en zij bouwden gelijk een fort op de Praia Barra do Ceara. Fortaleza heeft 1.8 miljoen inwoners en 16 miles aan strand (Iracema Beach), maar er schijnt een probleem te zijn met afvalstoffen in het zeewater. Een van de grootste bezienswaardigheden van Fortaleza – gebouwd in 1910 en in 1991 volledig gerestaureerd – is het Teatro Jose de Alencar, genoemd naar de 19e eeuwse Braziliaanse dichter.
Het theater is werkelijk een plaatje, met smeetijzer hekwerk rondom het gebouw. Er zijn nog meer musea te bezoeken: bijvoorbeeld over de ontwikkeling van het treinverkeer in Brazilië en de historie van de Braziliaanse auto. Helaas, Anton is bij geen van de musea geweest en ook niet bij het theater (verdikkeme), dus ik heb er – sorry sorry – geen foto’s van. Ik kan proberen om ze van iemand anders te pakken te krijgen. Zo heb ik ook van mijn lieve Engelse vriendin Amanda de meest prachtige foto’s gekregen van haar bezoek aan de Iguazu Waterfalls en aan de hoofdstad van Argentinië Buenos Aires.
Zij is (zoals ik al gemeld heb) in haar eentje in Punta Arenas (Chili) van boord gegaan om naar de Iguazu Falls te gaan, omdat zij een voorgevoel had dat de Balmoral nooit in Argentinië zou worden toegelaten. Omdat zij vanuit Punta Arenas niet rechtstreeks naar Buenos Aires kon vliegen moest ze eerst naar de hoofdstad van Chili, Santiago vliegen. Vandaaruit vloog ze door naar Buenos Aires waar ze een aantal dagen heeft rondgekeken en geslapen in hostels. Ze heeft een demonstratie meegemaakt en omdat er verkiezingen aan zitten te komen een toespraak van de Argentijnse President bijgewoond. En daarna is zij per nachtbus doorgereisd naar de wereldberoemde Iguazu Falls. Zij is later weer teruggekeerd naar Buenos Aires en is vandaaruit doorgevlogen naar Rio de Janeiro waar ze weer het schip op wandelde. En dat allemaal in haar eentje. Wat een vrouw!!!
Zeedag 19-03-2012 : Check-up technische systemen
De kapitein liet via de intercom weten dat om 2 uur ‘s middags alle motoren zouden worden uitgezet om – naar hij zei – een check-up voor alle technische systemen aan boord uit te voeren. De hele toer zou ongeveer een uur duren. Daarvoor werd de hoofdmotor uitgezet en bleven we doelloos ronddobberen op zee. De elektriciteit, lichten, liften, koelkasten, airco, de Wc’s, water enz… alles was afgesloten. Dit moest volgens de kapitein op order van de Braziliaanse autoriteiten. Nadat alle systemen waren gecontroleerd, wat in werkelijkheid bijna 2 uur had geduurd, werd alles weer aangezet. Maar het duurde nog tot middernacht voordat de airco onze hut weer een beetje gekoeld had. Dezelfde avond hoorde ik in onze badkamer een harde ruis die bleek van het afzuigsysteem te komen. Dat was de eerste keer dat ik dat geluid hoorde. Toen ik de volgende dag ging douchen had ik voor het eerst in 10 weken geen beslagen spiegel en drijfnatte badkamer. Met andere woorden: we hebben gewoon 10 weken lang geen werkende afzuiging in onze badkamer gehad.
