Per trein naar Azie

Eindelijk, …eindelijk kan ik mezelf er toe zetten om via dit weblog onze hele treinreis nog eens de revue te laten passeren en afscheid te nemen van een geweldige tijd. Het klinkt wat zwaarwichtig. Maar zo voelt het ook. Ik heb namelijk ontzettend last gehad van heimwee naar Azië. En nu eigenlijk nog steeds. We kwamen weliswaar in een leuke periode terug in Nederland, zo vlak voor de Kerst. Bovendien lag er ook nog een berg sneeuw, wat ik altijd fantastisch vind. Maar……mijn droomreis is voorbij……en ook al lijkt 3,5 maand een eeuwigheid…….het was in werkelijkheid eigenlijk zo voorbij. We hebben zo ontzettend veel gezien en beleefd, dat stapelde zich allemaal op en eenmaal thuis dan moet je al die indrukken gaan verwerken. Ik moet eerlijk bekennen dat dat niet meevalt.

Treinreis
De treinreis van Nederland naar Moskou was met twee nachten en een (1) dag eigenlijk zo voorbij. De coupe was piepklein en viel qua inrichting een beetje tegen. Maar het maakte veel goed dat we ‘s morgens vroeg aankwamen en daarna een hele dag in Moskou konden doorbrengen, met natuurlijk een bezoek aan het Rode Plein, het Kremlin, een rondvaart over de rivier de Moskou, enkele indrukwekkende metrostations en ….voor mij de belangrijkste attractie: De Basilicathedraal, die ik in het echt en van zo dichtbij ook prachtig vind.

‘s Avonds stapten we dan in de Trans Mongolische Express waar we een prachtige coupe kregen. Helemaal ingericht zoals ik me een treincoupé in de trein naar China had voorgesteld. We hadden leuke medepassagiers in onze wagon en het geluk dat we een in Rusland beroemde Amerikaan (Dhr. Pepper van Procter & Gamble) als buurman hadden. Zodoende kregen we tenminste nog wat van de plaatselijke lekkernijen die deze beroemdheid op de diverse stations kreeg aangeboden. Als het van de Zweedse reisorganisatie had afgehangen waren alle andere passagiers omgekomen van de honger: zij hadden immers van te voren de restauratiewagon, de kok en al het eten gereserveerd. Voor ons en de rest van de passagiers bleef er die gehele reis niets – maar dan ook echt niets – over. Gelukkig hadden wij een flinke voorraad cup a soup, bamisoep, notenrepen, nootjes en andere snacks bij ons en voor de rest scharrelden we wat bij elkaar op de stations. Pas toen de grote groep Zweden in Ulan Batar (Mongolië) uitstapte konden wij een keertje in het prachtig gedecoreerde Mongoolse restauratierijtuig eten. Dat was de laatste dag voor onze aankomst bij onze 1e halte: Datong (China).

Toch had ik die treinreis voor geen goud willen missen, ik zou hem zo morgen weer opnieuw doen: ik vond het een geweldige ervaring. Ik hoorde laatst iemand op de tv zeggen wat hij zo leuk vond aan treinreizen en die zei dat het heerlijk relaxed is om urenlang niets anders te doen dan uit het raam naar het landschap staren of een boek te lezen in de wetenschap dat je niets hoeft te doen en je toch op de plaats van bestemming komt. Ik kan dat gevoel uit eigen ervaring bevestigen, het was heerlijk ontspannend. Oh ja, en ik heb zo ontzettend lekker geslapen in de trein. Dat schudden en bonken vind ik blijkbaar heel slaapverwekkend.

Datong was voor ons een onvergetelijke 1e kennismaking met China. Samen met Judith en Martijn – het enige Nederlandse stel dat ook samen met ons hier uitstapten en in hetzelfde hotel als wij verbleven – hebben we het Hangende Klooster en de Yungang Grotten bezocht. Beide waren adembenemend mooi. We hebben heel wat afgelachen en genoten met z’n vieren. Twee dagen later deelden we samen een coupe in de trein naar Beijing. Wij hadden in Beijing een ander hotel en een andere gids, maar we kwamen elkaar zo maar bij toeval weer tegen bij de Grote Muur, de Verboden Stad en bij de Zijdefabriek, wat telkens weer heel hilarisch was. Onze reisschema’s liepen verder niet synchroon, maar toch kwamen we elkaar, vanwege een onverwachte verschuiving in ons schema, ook weer (zij het heel kort) tegen in Xi-an.

Heimwee
Wat ik al aangaf: ik heb last van heimwee naar Azië en naar een fantastische cruise met de Oriana van P & O cruises van Singapore naar Southampton.

Het spreekt vanzelf dat ik heimwee heb naar Ilya en Sarianne in Kuala Lumpur, waar Anton en ik tien geweldige en onvergetelijke dagen (veel te kort) hun gasten hebben mogen zijn. Waar we de Petronas towers bij avond hebben bewonderd, heerlijk hebben gegeten in de diverse restaurantjes waar Ilya en Saar kind aan huis zijn, naar de oude Hollandse stad Malakka zijn geweest en een bezoek hebben gebracht aan het gokparadijs hoog op de berg Genting.

Heimwee heb ik ook naar de prachtige tropische Maleisische eilanden Penang en vooral ook Langkawi, waar we in het 5 *resort Holliday Villa een fantastische week hebben gehad en de Thaise eilanden Koh Phi Phi en Phuket waar we alles bij elkaar zo’n 14 dagen hebben genoten van een absolute droomvakantie.

Heimwee heb ik naar Cambodja, met name Siem Reap en de wereldberoemde, indrukwekkende Angkor Watt tempels. Maar ook denk ik vaak terug aan de vriendelijke, hulpvaardige en gastvrije bevolking die – ondanks de armoedige omstandigheden waarin veel Cambodjanen leven en de trauma’s uit hun afgrijselijke recente verleden – hun ‘eeuwenoude schatten’ met ons willen delen. Nooit zal ik dit land vergeten.

Heimwee naar Vietnam. Wie had ooit kunnen bedenken dat we daar een van de prachtigste en leukste ervaringen zouden krijgen. Als aan Anton gevraagd wordt wat hij nou het leukste aan onze reis vond, zegt hij telkens: “onze mini-cruise met een Chinese jonk in Halong Bay, Vietnam”. En het was ook fantastisch. Onwerkelijke natuur, heerlijk weer, geheel in de watten gelegd door de ‘crew’. Alles goed verzorgd en wij hoefden alleen maar te genieten!!! Super.

Hanoi en Saigon was ook een heel aparte ervaring, maar eerlijk gezegd vond ik het er te druk en te warm. Van de smog kreeg ik het benauwd, vooral in Hanoi waar we ook nog eens in de chaos van een Nationale feestdag terecht kwamen. Wat ik ook geweldig vond in Vietnam was Hoi-An, een minuscuul stadje, maar heel gezellig en waar het barstte van de toeristen van allerlei nationaliteiten die uitsluitend en alleen komen om zich ‘de maat te laten nemen’. Of anders gezegd: voor een scheet en drie knikkers kun je daar jezelf geweldig in de nieuwe kleren steken. Maatpakken, jassen, jurken alles wordt in een handomdraai speciaal voor jou gemaakt. Bijna klaar terwijl je wacht. Waar vind je dat nou nog? Ik heb er – van echte zijde – een jurk, een jasje en een broek laten maken. Ik heb er zelfs schoenen laten maken. We maakten er nog grapjes over dat we voor alles wat we daar hebben laten maken garantie tot de stoep kregen en ik hield er rekening mee dat ik die schoenen misschien maar 1 avond kon dragen. Maar ik heb ze aan boord van de Oriana diverse avonden gedragen en er zelfs mee gedanst. En ….ze hebben het overleefd.

Hue is ook een leuke en gezellige plaats, we hadden een excursie naar diverse tempels en onderweg brachten we ook nog even een bezoekje aan een openluchtfabriekje, gewoon langs de weg, waar wierookstokjes en van die typisch Vietnamese rieten hoedjes worden gemaakt..

Over Na trang kan ik helaas niet veel meer vertellen dan dat we er een nachtje geslapen hebben en dat het een heel mooie badplaats is, met een kilometerslange prachtig aangelegde boulevard.

Mui Ne…. is een waar miniparadijsje met een ontzettend mooi bungalowresort – Cham Villas – waar je je een van de gezegendste mensen op aarde voelt. Alles d’r op en eraan. Hier hebben we ook drie heerlijke dagen gehad. Op mijn verjaardag kreeg ik ‘s- morgens vroeg bloemen en een prachtig versierde taart. Zo’n leuke verrassing en zo lief en attent.

En dan…. ons bezoek aan China. Hier had ik mij van te voren van alle landen het meest op verheugd. Al zo lang als ik me kan herinneren heb ik een speciaal gevoel bij de cultuur van China. Ik heb er tientallen boeken over gelezen en films over gezien. Ik weet ook niet waar die fascinatie met alles wat Chinees is vandaan komt. Ik houd van de kleurige zijde kleding, van de prachtige kleurige paleizen en van die mooie fel rode lampionnen op straat. Zo sfeervol. De eeuwenoude geschiedenis waarvan fantastische overblijfselen nog steeds getuigen: De Chinese Muur, de Verboden Stad, de Tempel van de Hemelse vrede, het Terracottaleger, de eeuwenoude tradities van minderheidsvolkeren als de Dong en de Miao.

En ‘last but not least’: Pingyao, voor mij eigenlijk de meest aangename verrassing van China. Alsof je 600 jaar terug in de tijd gaat. Super geweldig. De gezichten van die oude Chinese mensen zijn ware kunstobjecten. Ik raakte er niet op uitgekeken en vond het zo ontzettend jammer dat ons verblijf in Pingyao maar twee dagen was. Ik zeg wel eens voor de grap dat ik wel in Pingyao zou willen wonen, dan leef je alle dagen in een sprookje.

De natuur in China is ook prachtig (waarmee ik trouwens niet af wil doen aan de natuur in de andere Aziatische landen, maar van China hebben we denk ik wel het meest van de natuur gezien). Het Karstgebergte in de omgeving van Yangshuo en Guilin: prachtig. En de rijstterrassen en theeplantages op de hellingen van het Middengebergte in het midden van China waardoor onze autotrip ons voerde: prachtige vergezichten.

De cruise
Het sluitstuk – de grand finale – moest natuurlijk onze terugreis per luxe cruiseschip worden. En….dat was het ook. Prachtig weer, meerdere zwembaden en zonnedekken, een sporthal, een bioscoop, verschillende danszalen, een theater, een prachtige bibliotheek tot onze beschikking. Ik heb me nog nooit zo verwend en in de watten gelegd gevoelt als aan boord van de Oreana.

We hebben een aantal geweldige excursies gedaan, o.a. naar Mumbai (India), Athene en Lissabon. Maar natuurlijk blijft het spijtig dat onze geplande excursie naar Cairo niet door kon gaan, vanwege een technisch probleem met het anker.

Er waren natuurlijk nog wel meer dingen die we – op z’n zachts gezegd – niet zo leuk vonden. Sommige ervaringen zijn echt niet voor herhaling vatbaar. De meest vreselijke ervaring vonden we de 9,5 uur durende autorit van Kaili naar Zhaoxing over circa 200 kilometer totaal kapot gereden bergweggetjes. Door de vele regen van de laatste maanden waren stukken weg compleet weggezakt en op sommige plaatsen lagen stapels naar beneden gevallen rotsblokken: brrrrrrr. Ik beken eerlijk, ik was bij tijd en wijle doodsbang dat we in een van de vele ravijnen zouden belanden. Goddank, dat we daar geen ongeluk hebben gekregen, wat mede te danken was aan het feit dat we op dat traject een heel goede chauffeur en gids hadden. Toen we in Zhaoxing aankwamen waren we volkomen versleten. We moesten nog het hele dorp doorlopen voor we bij ons ‘hotel’ kwamen. Onze kamer was gelukkig prima in orde, maar ‘s- nachts werd ik wakker van een reuzegrote kakkerlak die zich in mijn T-shirt had weten te wurmen. Brrrrr. Wat een afgrijselijke ervaring. Maar …..het dorp en de omgeving was werkelijk schitterend.

Daarnaast vonden we die ervaring in Yichang heel vervelend, toen onze gids vervangend vervoer (taxi) had gestuurd die ons midden in de nacht naar het verkeerde hotel bracht. De kamer stonk naar riool en aan de overkant van de gang stond een kamerdeur open en konden we meegenieten van een stel sigarettenrokende chinezen. Dat je dan na middernacht en bekaf van een lange treinreis nog moet gaan bellen om in een fatsoenlijke kamer te kunnen slapen is echt heel erg frustrerend.

Verder zal ik ons vervelende avontuur in de laadbak van een open pick-up auto waarin we met z’n zessen meer dan een uur met 100 km per uur over de snelweg reden naar Satun, de meest zuidelijke havenplaats van Thailand, nooit vergeten. Op dat soort momenten voel je je heel kwetsbaar. Je bent daar ter plaatse volkomen afhankelijk van de inzet, service, kwaliteit en betrouwbaarheid van de plaatselijke organisatie.

En dan niet te vergeten de ‘kakkerlakken’ treinreis van Nah Trang naar Mui Ne. De trein die we eigenlijk moesten hebben, en die uit Hanoi moest komen, reed niet vanwege de heftige overstromingen in het noordelijke gedeelte van Vietnam. Iedereen die wilde doorreizen naar het zuiden – onder meer naar Mui Ne – kon zijn treinticket overboeken naar een andere trein die uit het zuiden – Saigon – kwam. Die trein vertrok een uur eerder dan gepland. Gelukkig maar dat we zo vroeg al op het treinstation aanwezig waren zodat we konden doorreizen. Alleen kwam ik er halverwege de reis achter dat er tientallen kakkerlakken meereisden en omdat onze coupe de laatste van de wagon was en vlak bij de afvalemmer stond (met restanten van Vietnamese maaltijden) kwamen die krengen zelfs langs onze bedden gekropen. Gadver, dat was vies. Ik heb die nacht dus niet geslapen.

Tijdens de nachtelijke treinreis van Bangkok naar Suratani hadden we een paar uur vertraging zodat we de aansluitende busreis naar Phuket misten. Dat betekende dat we uren later dan gepland afgepeigerd in ons hotel in Phuket aankwamen. Gelukkig zijn Anton en ik allebei nog jong (!) en daarom herstellen we vrij snel (haha) zodat we ‘s- avonds toch al konden genieten van het gezellige drukke, toeristische – en een beetje decadente – Phuket.

Maar dat was eigenlijk alles wat er mis gegaan is, het valt eigenlijk nog best mee !!!

Wat niet meevalt is – zoals eerder vermeld – de draad van je leven weer oppakken als je na zo’n lange tijd weer thuiskomt. Allereerst is het spannende gevoel van het van tevoren naar je reis toeleven weg. Daarnaast hebben we zo ontzettend veel nieuwe en spannende dingen beleefd dat het leven hier in Nederland, met elke dag dezelfde saaie grijze lucht en elke dag dezelfde quasi vrolijke tv-programma’s en zogenaamd belangrijke nieuwsuitzendingen een beetje een domper zijn. Daarom kon ik me er ook lange tijd niet toe zetten om dit eindverslag te schrijven. Het voelt een beetje als afscheid nemen van een fantastische periode van mijn leven. Maar helaas het is echt voorbij en daar heb ik een beetje een kater van. De afgelopen weken heb ik bedacht dat er maar een ding opzit: een nieuwe reis maken. Ik weet ook al waar die naartoe gaat: Scandinavië en op expeditie naar de Noordkaap.

Tot slot wil ik alle trouwe lezers bedanken voor hun belangstelling en reacties. Ik heb er in ieder geval van genoten om mijn reiservaringen via dit weblog met mijn vrienden te delen. Mocht je vragen of opmerkingen hebben naar aanleiding van dit reisverslag van onze reis door Rusland, China, Vietnam, Cambodja, Thailand, Maleisie, Singapore; en de cruise langs India, Egypte, Griekenland, Portugal en diverse andere landen: Neem vooral contact met mij op!

Hartelijke groeten,

Andry

p.s. hieronder volgt nog een overzicht met alle 48 berichten die ik tijdens de reis gepubliceerd heb:

Southampton – Londen (17 december)

Deze laatste dag waren we al om 06.00 uur op. Na ons allerlaatste heerlijke ontbijt op de Oriana gingen we om 7.30 uur voor de laatste keer van boord. We waren aangekomen op onze eindbestemming in Southampton, al moesten wij natuurlijk nog door naar huis. We zouden eigenlijk de trein naar Londen pakken, maar de taxichauffeur die ons naar het treinstation van Southampton zou brengen stelde voor om ons helemaal naar Londen te brengen. Dat scheelde een hoop gesjouw met koffers, want die trein ging naar Waterloo Station en wij moesten de Kanaaltunneltrein hebben en die vertrekt vanuit het St. Pancras Station. Die twee stations zijn niet bovengronds met elkaar verbonden. Je kunt alleen met de ondergrondse of met een taxi. Dus wij waren blij met zijn voorstel en hadden die 40 pond extra er wel voor over om nu veel comfortabeler te reizen. Het scheelde ook een boel tijd, dus we waren nu wel veel te vroeg op St. Pancras Station. Anton wilde het risico niet nemen dat we met vertraging te maken zouden krijgen, daarom wilde hij perse de middagtrein van 14.30 nemen. Nu waren we er al om 10.30 uur. Ik probeerde op het station onze – bij Ilya in Kuala Lumpur via internet gekochte – treintickets bij Eurostar om te ruilen voor een eerdere trein naar Nederland, maar dat kon niet omdat alle plaatsen bezet waren vanwege  de sneeuwellende in Engeland, Nederland, België, Duitsland en Frankrijk.

Dit prachtige St. Pancras Station deed me erg denken aan de Harry Potterfilms, waarbij Harry keihard met z’n bagagekarretje dwars door een muur ramt. Erg leuk en sfeervol, maar ook koud. Wij hebben de tussenliggende tijd dus maar doorgebracht in een van de (verwarmde) stationsrestaurants, waar we ook konden internetten. Om mijn tijd nuttig te besteden heb ik alle laatste foto’s en verslagen daar dus al naar Ilya kunnen sturen, die ze dezelfde dag al op mijn weblog heeft gezet (nog bedankt he, Ilya).

Bij het inchecken en passeren van de douane in Londen gebeurde er nog een vervelend incidentje: Anton werd apart genomen, want de beambte had in de scanner iets ‘verdachts’ in zijn rugzak gezien. Het verdachte ‘ding’ was een universele sleutel waar je een deur van een treincoupe mee kunt openen-en afsluiten. Die had Anton te leen meegekregen van zijn buurman die vroeger als machinist bij de NS heeft gewerkt. Moet je nagaan: we zijn in wel 14 verschillende landen geweest (Duitsland, Polen, Wit-Rusland, Rusland, Mongolië, China, Vietnam, Cambodja, Thailand, Maleisië, Singapore, India, Griekenland en Portugal) nergens hadden we hier iets over gehoord. Anton moest de sleutel inleveren, protesteren had geen zin. Dit apparaat werd gezien als een mogelijkheid om de trein te saboteren en dit soort gereedschap mocht volgens de Engelse regels niet de Kanaaltunneltrein in. Enfin, uiteindelijk moesten we ons hier dus bij neerleggen en nadat dit akkefietje was verholpen konden we aan boord van de Kanaaltunneltrein.

De Kanaaltunneltrein

Ik moet eerlijk bekennen dat ik ‘m wel een beetje kneep voor dit traject. Dat komt doordat ik vorig jaar in een grottenstelsel in Tsjechië een keer ontzettend last had gekregen van kortademigheid en ik was er niet zeker van of mij dat nu weer zou overkomen. Tenslotte gaat zo’n ding meters diep onder de grond c.q. zee door. Maar ik vond het een geweldige ervaring. De trein zoefde met een behoorlijke snelheid van Engeland naar Frankrijk in …20 minuten. Echt waar.. ik heb op mijn horloge gekeken. Is het niet fantastisch dat zoiets kan? Ik kan het iedereen aanraden,… maar dan niet in de maand december, want…..daarna begon de ellende.

We reden via Lille naar Brussel, waar we om ongeveer 18.00 uur aankwamen. We hadden 20 minuten vertraging omdat de trein wat langzamer had gereden i.v.m. besneeuwde rails. Maar we waren nog op tijd om de aansluitende Thalys naar Utrecht te kunnen halen. De trein reed echter maar niet weg en het duurde wel een half uur voordat we te horen kregen dat het nog minstens 2 uur zou duren voor we konden vertrekken. Volgens de Belgische spoorwegen konden we niet naar Nederland vanwege de extreme weersomstandigheden daar. Het was al uren geleden dat we wat hadden gegeten of gedronken, maar de restauratiewagon was gesloten. Ik zag dat een jongeman ergens een pizza had gehaald, maar ik durfde niet de trein uit te gaan omdat ik bang was dat hij dan net zou vertrekken. Om circa 20.00 uur hoorden we dat de restauratiewagon open was en toen ben ik er gelijk naar toe gegaan. Er stond al een hele rij wachtenden, waar ik bij aansloot. Dat was maar goed ook, want kort nadat ik een tosti, een broodje tonijn en een biertje voor Anton en mij had gekocht was het eten uitverkocht en werd de tent weer gesloten. T’ is toch wat, terwijl we 2,5 half stilstonden in Brussel. En niemand die op het idee komt om die trein voldoende te bevoorraden!!

Om half negen begon de trein inderdaad te rijden. Daarna was het nog onduidelijk of we in Rotterdam konden overstappen naar Utrecht of dat we via Amsterdam moesten. Er werd totaal niets, maar dan ook echt NIETS medegedeeld. Wat een vreselijk amateuristische puinhoop die spoorwegen in België en Nederland, zeg. Zoiets hebben we niet eens in die Aziatische ontwikkelingslanden meegemaakt. In Brussel waren een aantal mensen die naar Antwerpen of omgeving moesten uitgestapt toen ze te horen hadden gekregen dat we nog minstens 2 uur stil zouden staan. Maar een aanzienlijk aantal mensen wilden ook mee naar Nederland. De zitplaatsen waren echter allemaal al bezet, op een gegeven moment was de trein vol. Mensen – ook Nederlandse treinreizigers die uit Parijs kwamen – wilden desnoods in het gangpad staan maar zij werden gesommeerd de trein te verlaten. Wegens veiligheidsredenen was dat niet toegestaan volgens de Belgische Spoorwegpolitie (met waakhond). Zij moesten maar op de volgende trein naar Nederland wachten, werd er gezegd. Deze groep van zo’n 20 mensen verliet terneergeslagen de trein om op het koude perron op de volgende trein te wachten. Ik vond het echt heel erg rot voor ze. Wat een toestand.

Anton wilde vanaf Brussel doorrijden tot Amsterdam om daar een trein naar Utrecht proberen te krijgen, maar ik wilde er in Rotterdam uit zoals oorspronkelijk de bedoeling was geweest. Toen we in Rotterdam (dus!!) waren uitgestapt vroeg ik aan de enige spoorwegbeambte die er te bekennen was of hij mij kon vertellen waar de trein naar Utrecht stond. Zei de beste man, onderwijl doorlopend: “daar” en hij wees gewoon de trap af naar beneden. Anton en ik gingen toen in sneltreinvaart naar beneden en zochten op zo’n papieren tabel aan de wand (niet eens mechanisch) welk perron we moesten hebben. Ik zei al tegen Anton dat die reisschema’s echt niet meer golden in dit soort situaties. Net toen we de trap bij perron 8 naar boven wilden gaan (met onze loodzware koffers) klonk de stem van een omroeper die zei “reizigers naar Utrecht wordt geadviseerd om via Den Haag te gaan”. Potverdorie, terwijl wij nota bene in Rotterdam stonden. Anton ging vreselijk over de rooie en hij gaf mij natuurlijk de schuld: “zie je nou wel, we hadden gewoon in de trein moeten blijven zitten tot Amsterdam”. Wij renden dus weer als een speer terug naar de trein waar we net uit vandaan waren gekomen, die er gelukkig nog stond (zie jullie het voor je???). We sprongen – met onze zware koffers – bij de eerste de beste opstapmogelijkheid in de trein, die na een paar minuten weer verder reed naar Amsterdam. In de trein werd nog steeds niets medegedeeld over mogelijke aansluitingen vanuit Amsterdam.

In Amsterdam Centraal aangekomen was ook totaal niet duidelijk hoe we in Utrecht moesten komen. Een andere passagier riep “er gaat nog een trein naar Amersfoort”. Toen dachten we “nou dan moeten we die maar nemen, Amersfoort is in ieder geval dichter bij dan Amsterdam”. Wij snel naar dat perron, maar daar aangekomen hoorden we een omroeper: “er staat nog een laatste trein gereed voor vertrek naar Utrecht op perron 14″. Wij bevonden ons op dat moment op perron drie, dus moesten we toen weer rennen naar dat andere perron. Wij waren natuurlijk niet de eersten, dus ….er waren geen zitplaatsen meer. We hebben het traject Amsterdam centraal – Utrecht centraal staand tussen de koffers en dicht op elkaar gepakt afgelegd. Wat een rampenplan.

Op Centraal station Utrecht kwamen we pas om 00.30 aan, helemaal verstijfd van de reis en de kou natuurlijk. We konden een lekker kopje cappuccino dus wel gebruiken en gelukkig was er nog een tentje open die de koffie zelfs gratis verstrekte. Daarna gingen we op zoek naar een taxi die ons naar Anton’s huis kon brengen, want ik wilde niet dat Roxanne en/of Ferry midden in de nacht met die gladde wegen ons zouden komen ophalen vanuit Driebergen. Bij de taxistandplaats stond een (1) taxi en de chauffeur stond al met twee andere stelletjes te onderhandelen. Hij vroeg aan hen waar ze heen moesten. Dat bleek allebei in Overvecht te zijn. Ik zei: “oh, wij moeten ook naar Overvecht”. Toen vroeg de taxi- chauffeur aan ieder van ons in welke straat we moesten zijn. Het bleek dat 1 stel vlak bij Anton’s huis moest zijn en toen liet de taxichauffeur alleen ons en 1 van die twee stelletjes instappen. Dat andere stelletje moest aan de andere kant van Overvecht zijn en zij moesten maar een andere taxi aanklampen. Ik vond het wel heel sneu voor ze, maar was zelf te moe en te koud om tegen deze gang van zaken te protesteren. Bovendien zei de chauffeur later tegen ons dat er maar 15 van de 50 taxi’s reden en dat ze daarom hun ritten zo praktisch mogelijk moesten indelen.

Toen we eindelijk om half 1 ‘s nachts bij Anton thuis waren aangekomen, kreeg hij zijn centrale verwarming (die hij voor ons vertrek uitgezet had) niet meer aan de praat. Dus hebben we met kleren en jassen aan onder de dekens geslapen. Wat een afknapper. Maar gelukkig kon de volgende dag de verwarmingsmonteur vrij gauw langskomen en die heeft de kachel weer nieuw leven in weten te blazen (wat bij een 24 jaar oude Cv-ketel dan weer een klein wondertje is (!).

En nu gaan we bijkomen van de thuisreis. We moeten ook wennen aan het Nederlandse klimaat en de draad weer oppakken waar we hem drieënhalve maand geleden achterlieten. Dat zal niet eenvoudig zijn. We hebben zoveel meegemaakt, zoveel ervaringen opgedaan en een flink aantal totaal verschillende culturen leren kennen. Een ding is zeker: we zullen deze fantastische reis nooit vergeten. En over een paar weken zal ik nog een laatste evaluatieverslag publiceren.

Ondertussen wensen Anton en ik iedereen hele fijne Kerstdagen toe en uiteraard een heel gezond, voorspoedig en gelukkig 2011. Groetjes allemaal.

Lissabon (14 december)

Na 3 koude dagen kwamen we ‘s morgens vroeg in Lissabon aan. We hadden geen excursie geboekt, want ik zou zo eentweedrie niet een belangrijke trekpleister kunnen noemen, of het zou de grot van Fatima moeten zijn, maar die lag weer anderhalf uur rijden van Lissabon af.

Dus.. wij gingen een dagje op onszelf op onderzoek uit in Lissabon. We hadden de ‘pech’ dat we er op een ijskoude en mistige dag kwamen, dus de belangrijke mooie historische gebouwen kwamen niet zo goed uit de verf. Maar we hebben er een heel leuke dag van gemaakt.

Het was niet alleen mistig maar ook hartstikke koud. Hoewel de kapitein had gezegd dat het 17 graden zou worden, was het in werkelijkheid slechts een graad of 8. Dus ik liep te blauwbekken op mijn fit-flops en mijn sweater. Op een gegeven moment zagen Anton en ik op een groot, bijna leeg plein een knettergekke jongedame die in een dun zomerjurkje en op blote voeten een ‘kunstzinnige’ dans met een hoeveelheid appels uitvoerde, terwijl ze werd gefilmd door een jongeman. Ze ging helemaal in haar uitvoering op, misschien merkte ze daardoor niets van de kou.

Midden in Lissabon staat een 108 jaar oude lift, de ‘Elevador de Santa Justa Centenario’. Heel mooi, voor € 2,50 mag je naar boven. Of, gratis als je voor € 15,– een dagbusticket hebt gekocht waarvoor je dan de hele dag door heel Lissabon mag in- en uitstappen.

En wat ook leuk was: we ontdekten dat de prijzen van leren schoenen en tassen en van wollen truien in Lissabon echt ver onder de gangbare prijzen in Nederland liggen. Anton heeft twee 100% wollen truien gekocht en ik een vest van Angorawol en een jasje. Bijna liet Anton zich nog verleiden om een prachtig, cognackleurig leren I-pad tas te kopen. Maar hij vond €195 toch een beetje te duur (en dat zou z’n derde al worden, haha). Nee, serieus.. het was een prachtige tas, zeer zeker veel duurder in Nederland.

Na Lissabon is het echt aftellen. De fut is er een beetje uit bij de mensen. Ook de shows zijn niet meer zo aansprekend. En omdat het bijna Kerstmis is krijgen we een hoop jingle bell’s en andere Christmas songs voorgeschoteld. Niet echt ‘my cup of tea’.

Dit reisverslag wordt waarschijnlijk pas online gezet als ik alweer thuis ben, omdat ik de bijbehorende foto’s niet meer aan boord van de Oriana naar Picasa ga sturen (mij te duur, ik ben al meer dan € 60,– aan internetkosten kwijt). Hetzelfde geld voor het laatste reisverslag, waarin ik verslag doe van het laatste stukje van Lissabon naar Southampton en van de terugreis via Londen en de Kanaaltunnel. En..niet te vergeten…. mijn evaluatie van de gehele reis. Dus…sommige van mijn trouwe lezers zien mij waarschijnlijk eerder dan mijn laatste reisverslag. Niets aan te doen. Joepie….weer thuis met Kerst.

Anton en ik wensen iedereen fantastische Kerstdagen en een heel gelukkig 2011 toe.

Athene (10 december)

Nadat we vanuit het Suezkanaal de Middellandse zee opvaarden gingen we in rechte lijn naar Athene. Het weer was al gedeeltelijk omgeslagen en zwemmen was er dus niet meer bij. Wel konden we op de open dekken met onze jassen aan nog van een kil zonnetje genieten.

We hadden een excursie naar de beroemde Acropolis, het Parthanon en naar de ‘Plaka’ (een bekende winkelwijk in Athene) geboekt en dus stonden we om 9.00 uur klaar voor vertrek van boord. Vanaf Piraeus, de haven van Athene, was het een kwartiertje rijden met de bus naar de berg Acropolis. De Acropolis, een van de oudste archeologische plaatsen ter wereld was heel interessant, je hebt prachtige vergezichten en onder andere een mooi uitzicht over de stad Athene. Aan de overblijfselen van het Parthanon te zien moet het een kolossaal bouwwerk zijn geweest. Athene is een leuke stad en het winkelgedeelte, de ‘Plaka’ , is helemaal het einde als je lekker wilt winkelen of op zoek bent naar allerlei prulletjes of souveniertjes.

Vandaag was de 1^e dag dat ik geen hoofdpijn of oogmigraine had, gelukkig. Bij het terrein van de Acropolis liepen een heleboel jongens en vrouwen die toeristen lastigvielen met het verkopen van ansichtkaarten. Maar telkens als ze politie zagen opdoemen renden ze er als een speer vandoor. Maar even later kwamen ze dan weer terug. Op een bepaald moment voelde ik me wel een beetje bedreigd. Anton was (zoals gebruikelijk) weer een paar meter voor mij uit gelopen (ik schat z’n 20 mtr.) toen een van die jongens een meter voor mij stil bleef staan en met zijn hoofd een gebaar maakte naar iemand die achter mij liep, het leek alsof zij iets in de zin hadden wat niet pluis was: met mij in de hoofdrol. Ik schreeuwde onmiddellijk naar Anton dat hij moest blijven staan. En daarmee ging de jongen aan de kant om mij te laten passeren.

Toen we ‘s middags nog een paar uur vrije tijd hadden om te winkelen in ‘de Plaka’ zagen we algauw een Starbucks, dus daar hebben we geluncht met een lekkere cappuccino en een gebakje. En tevens kwamen we Starbucks andere mensen van het schip tegen (de Egyptoloog en zijn vrouw), dat was gezellig halfuurtje. Zij waren zo slim geweest om hun laptop mee te nemen, dus zij gingen aan het internetten en wij gingen op koopjesjacht. We hebben echter niets gekocht in Athene. Ik vond de kledingmode een beetje ouderwets (of misschien wel te nieuwerwets, weet ik veel). In ieder geval was het behoorlijk prijzig. En dat voor een land dat failliet is! Maar enfin, we hebben een leuke dag gehad. ‘s Avonds gooiden we de trossen weer los en gingen we op weg naar onze volgende bestemming Lissabon, nog niet wetende wat ons op dat traject te wachten stond.

Windkracht 11

De kapitein had de avond van ons vertrek uit Athene al gewaarschuwd dat het ‘s nachts zou gaan stormen met windkracht 9, dus toen het schip ‘s nachts opeens vreselijk begon te deinen heb ik uit voorzorg maar vast een pilletje tegen zeeziekte ingenomen. En dat was maar goed ook: het werd uiteindelijk windkracht 11. Het schip ging vreselijk tekeer, het was een wonder dat we niet ons bed uitrolden. Het schip ging de hele nacht zo heftig tekeer. Om 6.30 wilde ik naar buiten om te kijken hoe de zee eruit zag. Ik had voorstellingen van huizenhoge golven. Dat viel eigenlijk best mee, maar de zee was wel heel erg wild. De storm duurde nog de hele volgende dag, maar ik heb daarvan een groot deel slapend doorgebracht vanwege de nawerking van dat anti-zeeziektepilletje. Later zagen we op de TV dat die vreselijke storm waar wij inzaten ook heeft huisgehouden over de gehele Middellandse Zee en behoorlijke schade heeft aangericht in Libanon, Israël en Egypte.

Weer twee dagen later zagen we op TV dat er in Athene enorme rellen waren uitgebroken, precies een paar dagen nadat wij er waren. Dat is nu al een aantal keer gebeurd tijdens onze reis: telkens kunnen wij ongehinderd ergens komen, terwijl er een paar dagen ervoor of erna ellende was. Wij hebben het daartussendoor gelukkig steeds net goed getroffen. Geen overstromingen of aardverschuivingen in China, vlak voor onze trip en vlak erna vreselijke overstromingen in Vietnam, vreselijke overstromingen in grote delen in het noorden van Cambodja en Thailand. De dag dat wij in Bangkok waren stroomde het water over de kade van de rivier maar zandzakken en afwateringspompen hielden het water uit de stad. En ook tijdens onze treinreis van Bangkok naar Phuket kwam het water uit de hoger gelegen gebieden naar het zuiden van Thailand, maar wij zaten toen al op het eiland Koh Phi Phi. En later hoorden we dat in het gebied waar wij doorheen waren gekomen, toen we met het busje van Krabi (zuid Thailand) naar de boot naar Langkawi (noord Maleisië) werden gebracht, een paar dagen eerder ernstige overstromingen waren geweest.

Dat het mooie weer nu voorbij is, heeft ook zijn weerslag op de sfeer op het schip. We kunnen nu niet meer zonnen of zwemmen, dus moeten de mensen zich op een andere manier vermaken. Anton en ik zijn op ‘dansles’ geweest!!!!!! We gaan naar de bioscoop of naar het theater. Ik woon her en der wat lezingen bij. En ondertussen maar eten. Ik ben bang dat ik weer op mijn oude gewicht zit (bleh). Maar…ik heb het zelf gedaan en als ik weer terug ben zal ik daarvoor de prijs moeten betalen. Dan moet ik weer streng voor mezelf zijn.

Cruise vervolg (25 november tot 17 december)

Ik vind het fantastisch om ‘s morgens heel vroeg op te staan, circa 6.00 uur, en dan op het achterdek naar de opkomende zon te kijken. Op een van die ochtenden sprak ik met een Australiër. Hij gaat na aankomst in Engeland met 350 andere Australiërs een rondreis van twee-en-halve week door Europa maken en daarna gaan ze in januari 2011 met de Aurora (zusterschip van onze Oriana) weer terug naar Australië.

Op dat vroege tijdstip lopen een flink aantal medereizigers al hun dagelijkse kilometers in de vorm van ‘rondjes over het schip’. Om 6.30 gaat het restaurant open voor mijn ^1e kopje koffie. Later ga ik dan ontbijten. Af en toe ga ik eerst sporten, de sportzaal gaat om 8.00 uur open. Daarna een poosje zonnen en af en toe een duik in het zwembad. Om half elf een kopje koffie met wat lekkers. Daarna weer zonnen of – als ik zin heb – om 11.15 naar linedance-class. Ook moet ik natuurlijk af en toe werken aan mijn reisverslagen. We lunchen als we er zin in hebben, weer buffet, dus we ‘pakken wat we pakken kunnen’ (ha,ha). Er is elke dag ook patat bij, thuis eet ik dat zelden of nooit, dus NU neem ik het ervan en neem ik elke dag een kleine portie. ‘s Middags is er soms een lezing. Ik heb er nu twee bijgewoond over Egypte en eentje over het ontgiften van je lichaam, hartstikke interessant. Of ik ga even bij de twee winkeltjes kijken of er nog speciale aanbiedingen zijn. Ze verkopen naast de bekende souvenirs warempel ook kleding, sieraden (waaronder echte diamanten!), horloges, parfums enz. ‘s Avonds gaan we naar een theatershow, of naar de bioscoop, of dansen in een van de twee dancings – the Harlequin’s of the Pacific – of op het topdek bij het zwembad. Wat een druk leventje…..

We hebben een ‘cabin-steward’, Jose, die twee keer per dag onze cabin opruimt, schoonmaakt, schone handdoeken brengt en kijkt of er nog een wens over onze lippen komt! Wat een leventje. Joepie. Maar het leven is natuurlijk niet alleen maar rozengeur en maneschijn: we moeten uiteraard ook af en toe de was doen. Op drie verdiepingen (dek’s 5, 7 en 9) is een wasserij, waar vijf wasmachines en vijf wasdrogers (per dek) kosteloos tot onze beschikking staan. Hartstikke tof. Vanmorgen (7 december) ging ik eerst om 8.00 in het winkeltje een wastablet kopen (voor een halve pond krijg je er twee). Daarna ging ik gelijk mijn was in de wasmachine stoppen. Onderwijl mijn was draaide ging ik ontbijten. Na het ontbijt even de was uit de machine halen en in de droger stoppen. Onder het drogen kon ik weer een uurtje zonnen. Om 10.00 uur was de was klaar en kon ik weer verder met mijn drukke sociale leventje aan boord van de Oriana. Leuk: Op 5 december kregen alle Nederlanders aan boord een schaal met speciaal gebakken koekjes, waarvan op eentje ‘happy sinterklaas’ stond. Hartstikke leuk gebaar.

Piraten!!!!!

We kwamen langs enkele beruchte landen als Jemen, Saoedi-Arabië, Somalië, Sudan, Eritrea. Ook kwamen we zeer dicht langs het bekende Mekka in Saoedi-Arabië, volgens de kapitein van ons cruiseschip ligt dat maar 15 kilometer vanuit de kust.

We kregen al meteen vanaf Mumbai te maken met speciale veiligheids-maatregelen in verband met piraterij, die blijkbaar al in de Arabische zee voorkomt en zeker ook in de Golf van Aden en de Rode Zee. We moesten op een dag een oefening doen alsof ons schip gekaapt wordt door piraten: als de alarmbel luidde moesten we allemaal (kalm) naar onze hut toe gaan en daar wachten op nadere instructies. Wij hebben een binnenhut, dus konden wij gewoon in onze hut wachten. Maar degenen die een buitenhut hadden (met raam of balkon) mochten niet in hun hut blijven, die moesten op de gang naast hun deur (niet ervoor) op een stoel of op de grond gaan zitten. De bemanning oefende ondertussen en voerde allerlei routinechecks uit. Ook kregen we te horen dat vanaf dat het donker inviel, de wandelgalerij op dek 7 afgesloten werd. Op dek 7 moesten ‘s avonds de lichten zoveel mogelijk uit blijven en de gordijnen in de hutten met ramen en balkons moesten gesloten blijven.

Ik stond een keer heel vroeg op en zag dat de schijnwerpers op dek 12 (het restaurant/zwembad dek) aanstonden en ik snapte niet waarom die enorme lichten dan wel aan mochten blijven. Toen ik het later aan een van de bemanningsleden vroeg vertelde hij dat op dek 7 alles donker moest zijn zodat de beveiliging daar met speciale nachtkijkers de zee af konden speuren, terwijl ze zelf niet zichtbaar waren in het donker en dat de felle lichten op dek 12 een extra afleiding voor mogelijke kapers vormden.

(Zee?)ziek

Ik had in Mumbai expres niets gegeten of gedronken omdat het wijd en zijd bekend is dat je daar ziek van wordt. Maar een dag nadat we uit Mumbai waren vertrokken werd ik ziek. Het begon met oogmigraine tijdens het diner. Ook had ik opeens last van de bewegingen van het schip, af en toe leek het net of ik omviel. Ik ben nog voordat het voorgerecht kwam naar mijn bed gegaan. ‘s Nachts werd ik erg misselijk en had ik weer hoofdpijn. Ik dacht in eerste instantie eigenlijk dat ik zeeziek was, hoewel de zee op dat moment niet eens echt onrustig was. Ik vroeg Anton om de dokter te bellen en iets te vragen tegen zeeziekte. Tenslotte zitten we op een luxe cruiseschip met alle faciliteiten aan boord. De dokter zei dat Anton bij de receptie (die dacht en nacht open is) tabletjes kon halen tegen zeeziekte. Nadat Anton terugkwam heb ik onmiddellijk een pilletje ingenomen. Gelukkig hielp dat vrij snel en de rest van de nacht heb ik geweldig geslapen. Het nadeel van die dingen is natuurlijk dat je er de volgende ochtend ook nog steeds moe en slaperig van bent. De dagen die daarop volgden was ik steeds niet lekker, had ik meerdere keren per dag een oogmigraine aanval en steeds als ik een paar uur op was kreeg ik hoofdpijn en een stijve nek. Dit gebeurde allemaal tijdens het traject tussen Mumbai en Egypte. Ik begreep achteraf pas dat het helemaal geen zeeziekte was geweest maar dat ik mogelijk leed aan oververhitting van mijn hersenen, oftewel een zonnesteek. Tenslotte liggen wij Nederlanders niet dagen achter elkaar in de tropische zon.

Of, en dat is het meest waarschijnlijke, had ik last van een virus, want een paar dagen na mij werd Anton ziek. Hij moest vreselijk spugen en heeft daarna dagenlang heel slecht gegeten. Ik zal mij overigens niet verbazen als bij thuiskomst blijkt dat Anton minstens 10 kilo is afgevallen tijdens deze reis. Hij heeft ‘gewoon een jas uitgedaan’.

Tegen de tijd dat we de Rode Zee doorwaren, bij Sharm el Sheikh, waren Anton en ik allebei weer een beetje opgeknapt, maar we dachten dat we beter niet aan land konden gaan (tenslotte ligt Sharm el Sheikh aan het begin van een woestijn) om onze energie te sparen voor de excursie de dag erna: ons hoogtepunt….. de Piramides en de Sfinx bij Caïro, Egypte.

Vanaf Mumbai (2 december) hadden we dagenlang alleen maar aan alle kanten water om ons heen. Op 7 december kwam ik weer vroeg buiten op het achterdek kijken en toen zag ik opeens een kale zandvlakte met wat gebouwen. Dat was Sharm el Sheikh.

Egypte (de Piramides, de Sfinx, Sakara en het Museum) 9 december

Eindelijk was het dan zo ver: we zouden naar de Piramides en de Sfinx gaan. We moesten er wel wat voor over hebben, namelijk we moesten om 04.00 uur ‘s nachts vertrekken, dat betekende dus om circa 3 uur opstaan. Maar….dat had ik er allemaal voor over. En Anton en ik waren allebei gelukkig weer precies op tijd opgeknapt van ons griepje. Er werden de dagen voorafgaand aan ons bezoek aan Caïro twee lezingen gegeven over de geschiedenis van Egypte en een keer over enkele belangrijke vrouwelijke Farao’s, Nefertiti, Cleopatra en nog een (sorry, alweer vergeten). En ook had ik een tijdje bij het zwembad gesproken met een Engelsman, die zichzelf een Egyptoloog noemde, over zijn fascinatie m.b.t. de Egyptische oudheid. Ik had er al weken naar uitgekeken en was er echt helemaal voor in de stemming. Het was voor mij een van mijn stiekem gekoesterde wensen, waarvan ik dacht dat die nooit zou uitkomen vanwege mijn vliegangst. De avond van te voren gingen we dus vroeg eten en we moesten natuurlijk ook vroeg naar bed.

Maarrrr…: tijdens het diner ging opeens de gong en de stem: “this is your captain speaking”. Daarna kwam de stem van de kapitein door de luidsprekers die zei dat hij geen goed nieuws had: de excursie naar Caïro, de Piramides, de Sfinx, de Sakara en het Museum gingen helaas niet door. Het speet hem zeer, maar bij ons vertrek uit de haven van Sharm el Sheikh was een technische storing opgetreden bij het binnenhalen van het anker. Nu sleepte het anker  – dat aan zo’n 50 meter lange ketting hing – achter het schip aan, wat gevaarlijk was. Hierdoor moest het schip op halve kracht varen (iets van 9 knopen) en kon het nooit op tijd aankomen bij de aanlegplaats waar wij van boord zouden gaan voor de excursie. Ik kon mijn oren gewoon niet geloven, ik dacht dit kan toch niet waar zijn? Maar helaas, het was maar al te waar. Iedereen zal wel begrijpen dat ik er ontzetttttend de pest in had. Ja, zei de kapitein nog als doekje voor het bloeden: “nu kregen we de kans om het schip door het Suezkanaal te zien varen” , dehhhh .. alsof ik dat interessant vind. Het was oorspronkelijk de bedoeling geweest dat wij ergens halverwege het Suezkanaal werden afgezet om vervolgens met bussen in een beveiligde colonne naar Caïro te rijden, waarvandaan we dan ‘s middags in dezelfde colonne naar Port Said zouden rijden waar het schip ons weer ‘oppikte’.

Ik heb die nacht niet kunnen slapen van frustratie. Om 4 uur ging ik uiteindelijk maar naar de Internetroom om mijn foto’s van Singapore, de cruise tot op dat moment en Mumbai te uploaden naar Picasa. Ilya was toen al op Skype, want wij lopen nu qua tijd weer aardig in de pas met die van Europa. Wij lopen nu 2 uur voor op Greenwichtime, dus Ilya loopt nu 5 uur voor op ons. Kon ik hem gelijk het vervelende nieuws vertellen.

Ja, er zat natuurlijk niets anders op dan op 8 december maar urenlang naar het Suezkanaal te staren. Al moet ik zeggen dat er zo af en toe wel wat interessants voorbij kwam: zoals het buitenverblijf van President Mubarak van Egypte en een enorme legerplaats met pantservoertuigen, soldaten in het gelid, enz.

‘s Avonds kregen we een briefje van de kapitein en van P & O met oprecht gemeende verontschuldigingen: uiteraard kregen wij ons betaalde excursiegeld van 99 pond pp. terug, maar P & O vond dat wij allemaal ook nog een extra vergoeding verdienden van 100 pond pp. Da’s niet verkeerd natuurlijk, al had ik honderd keer liever wel naar de Piramides en de sfinx gegaan.

Het weer is overigens opeens heel anders dan hiervoor. Het is ronduit koud, de temperatuur is gezakt naar 18 graden en er staat een behoorlijk sterke wind (echt al een Hollands weertje, kunnen we vast wennen).

Volgende keer: Athene, de Acropolis en het Parthenon